Anawa
Biografia

Ana­wa – pol­ski zespół instru­men­tal­ny, zało­żo­ny w grud­niu 1966 roku w Kra­ko­wie. Z cza­sem prze­kształ­cił się w samo­dziel­ną gru­pę wokal­no-instru­men­tal­ną.

Historia

Na począt­ku był to kaba­ret stu­den­tów Wydzia­łu Archi­tek­tu­ry Poli­tech­ni­ki Kra­kow­skiej – Ana­wa, któ­ry two­rzy­li: Jan Kan­ty Paw­luś­kie­wicz, Marek Czu­ry­ło, Adam Paster­na­kie­wicz, Zie­mo­wit Paw­luś­kie­wicz, Michał Paw­luś­kie­wicz i Tade­usz Kali­now­ski. Wkrót­ce dołą­czył Marek Gre­chu­ta. Arty­ści okre­śla­li swo­ją dzia­łal­ność jako: sztu­kę jar­marcz­no-cyr­ko­wą, z prze­rwa­mi na pio­sen­kę lirycz­ną.

W Kaba­re­cie Ana­wa powsta­ły pierw­sze utwo­ry autor­stwa Gre­chu­ty i Paw­luś­kie­wi­cza. Kom­po­zy­cje mia­ły nastrój lirycz­ny (Poma­rań­cze i man­da­ryn­ki), lub żar­to­bli­wy (Tan­go Ana­wa). Rów­no­le­gle z kaba­re­tem powsta­je zespół muzycz­ny Ana­wa, któ­ry two­rzy­li: M. Gre­chu­ta (śpiew), J.K. Paw­luś­kie­wicz (for­te­pian), Zbi­gniew Wodec­ki (skrzyp­ce), Anna Wój­to­wicz (wio­lon­cze­la), Tade­usz Dzie­dzic (gita­ra).

Zespół odniósł zna­czą­ce suk­ce­sy. W 1967 zdo­był Grand Prix na Festi­wa­lu Pio­sen­ki i Pio­sen­ka­rzy Stu­denc­kich w Kra­ko­wie. Zespół był wie­lo­krot­nie nagra­dza­ny na Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu (1968, 1969, 1971). W 1969 r. Ana­wa zre­ali­zo­wa­ła pierw­szą czwór­kę dla Pro­ni­tu, a tele­wi­zja wyemi­to­wa­ła film pt. Będziesz moją panią. Skład for­ma­cji na prze­strze­ni lat wie­lo­krot­nie ule­gał zmia­nom. Z zespo­łem współ­pra­co­wa­li: gita­rzy­sta Marek Jac­kow­ski i kon­tra­ba­si­sta, a następ­nie fle­ci­sta Jacek Osta­szew­ski. Muzy­cy bra­li udział w nagra­niu płyt Marek Gre­chu­ta & Ana­wa (1970) i Koro­wód (1971). W gru­pie poja­wi­ły się róż­ni­ce na tle arty­stycz­nym.

Latem 1972 roku po roz­sta­niu z Gre­chu­tą, Osta­szew­skim i Jac­kow­skim (dwaj ostat­ni muzy­cy wraz z Toma­szem Hołu­jem stwo­rzy­li trio Osjan) woka­li­stą gru­py został Andrzej Zaucha (wcze­śniej w Dżam­blach), z któ­rym został nagra­ny tyl­ko jeden album pt. “Ana­wa”. Na pły­cie Jan Kan­ty Paw­luś­kie­wicz dał wyraz swo­im ówcze­snym upodo­ba­niom mie­sza­jąc poezję (głów­nie Lesz­ka Alek­san­dra Moczul­skie­go) z awan­gar­dą i jazz-roc­kiem. Gru­pa była jed­nym z uczest­ni­ków kon­cer­tu towa­rzy­szą­ce­go igrzy­skom olim­pij­skim w Mona­chium oraz atrak­cją naj­waż­niej­szych imprez kul­tu­ral­nych śro­do­wi­ska aka­de­mic­kie­go, np. w maju 1973 r. kie­dy to uczest­ni­czy­ła w Stu­denc­kiej Wio­śnie Estra­do­wej, czy we wrze­śniu w Inter­co­per­ni­ca­liach. Gru­pa zna­la­zła się na obrze­żach rodzi­mej roz­ryw­ki i gra­ła ogra­ni­czo­ną licz­bę kon­cer­tów, co było spo­wo­do­wa­ne decy­zją Paw­luś­kie­wi­cza. Kil­ka pio­se­nek jak np. Nie prze­ry­waj­cie zaba­wy czę­sto gości­ło na radio­wej ante­nie. Kom­po­zy­cję Tań­cząc w powie­trzu pt. Lino­sko­czek nagrał po latach Grze­gorz Tur­nau.

Gru­pa zawie­si­ła dzia­łal­ność na jesie­ni 1973 r. Wte­dy też do sprze­da­ży tra­fił jej naj­bar­dziej roc­ko­wy long­play. W poło­wie 1976 roku Paw­luś­kie­wicz zain­te­re­so­wał Gre­chu­tę pra­cą nad musi­ca­lem Sza­lo­na loko­mo­ty­wa, opar­tym na moty­wach utwo­rów Stan­sła­wa Igna­ce­go Wit­kie­wi­cza. Od 1976 r. Ana­wa ponow­nie współ­pra­co­wa­ła z Gre­chu­tą (z prze­rwą w latach 1989–1994), ale już bez Jana Kan­te­go Paw­luś­kie­wi­cza (odszedł w 1980). Kie­row­nic­two muzycz­ne gru­py prze­jął Michał Pół­to­rak. Ostat­ni okres aktyw­no­ści zespo­łu przy­pa­da na lata 1994–2003.

Informacje dodatkowe