Big Cyc
Biografia

Big Cyc – pol­ski roc­ko­wy zespół muzycz­ny zało­żo­ny w 1988 w Łodzi.

Styl muzyczny

Na pierw­szych pły­tach zespo­łu domi­no­wa­ła muzy­ka utrzy­ma­na w sty­lu punk rock. Więk­szość utwo­rów to pro­ste i ener­gicz­ne kom­po­zy­cje, z prze­ste­ro­wa­ny­mi gita­ra­mi, moc­ną per­ku­sją i gło­śnym woka­lem Dżej Dże­ja. Naj­ostrzej­szy mate­riał poja­wia się na Woj­nie plem­ni­ków. Z cza­sem, w grze Big Cyca coraz czę­ściej moż­na było tak­że usły­szeć ele­men­ty muzy­ki ska. Od wyda­nia pły­ty Zmień z nami płeć, zespół zaczął odda­lać się od swo­ich pun­kroc­ko­wych korze­ni, skła­nia­jąc się ku brzmie­niom bar­dziej przy­stęp­nym, a jego muzy­ka sta­wa­ła się coraz łagod­niej­sza. W wie­lu utwo­rach poja­wi­ły się sam­ple, a kla­wi­sze obsłu­gi­wa­ne przez Gada­ka sta­ły się stan­dar­do­wym instru­men­tem wyko­rzy­sty­wa­nym w grze. Na pły­tach Świat według Kiep­skich oraz Mohe­ro­we bere­ty poja­wia­ją się jed­nak sil­ne nawią­za­nia do pun­ko­wych począt­ków zespo­łu.

Tek­sty pio­se­nek mają cha­rak­ter ostrej saty­ry i kil­ka­krot­nie z tego powo­du sta­ły się obiek­tem “medial­nych dys­ku­sji” i z tego też powo­du nie przez wszyst­kie sta­cje radio­we są nada­wa­ne.

Historia

Lata 1988–1999

Zało­ży­cie­la­mi zespo­łu byli Jacek Jędrze­jak, Robert Rajew­ski, Jaro­sław Lis i Roman Lecho­wicz. Jed­nak zespół ofi­cjal­nie powstał w mar­cu 1988 roku, kie­dy to w klu­bie II DS Uni­wer­sy­te­tu Łódz­kie­go Bal­bi­na na osie­dlu aka­de­mic­kim “Lumum­bo­wo” odbył się pierw­szy kon­cert zespo­łu. Kon­cert zor­ga­ni­zo­wa­no jako swo­isty hap­pe­ning, pod nazwą “Uro­czy­sta aka­de­mia z oka­zji 75-lecia wyna­le­zie­nia dam­skie­go biu­sto­no­sza”. Na impre­zę zapro­szo­no ogól­no­pol­skie media (m.in. Tele­express, radio­wą Trój­kę), a tek­sty kaba­re­to­we wygła­szał ówcze­sny stu­dent kul­tu­ro­znaw­stwa UŁ Piotr Trza­skal­ski.

Wła­śnie w II DS od kil­ku lat miesz­ka­li, stu­diu­ją­cy na Wydzia­le Filo­lo­gicz­nym UŁ Jacek Jędrze­jak (filo­lo­gia pol­ska) i Krzysz­tof Ski­ba (kul­tu­ro­znaw­stwo). Jacek Jędrze­jak był doświad­czo­nym muzy­kiem, gra­ją­cym od kil­ku lat na gita­rze baso­wej w zespo­le reggae’owym Rokosz (m.in. lau­re­at Zło­tej Dzie­siąt­ki Festi­wa­lu w Jaro­ci­nie); nato­miast Ski­ba wystę­po­wał w Stu­denc­kim Teatrze “Pstrąg” oraz kaba­re­tach stu­denc­kich, a tak­że współ­two­rzył ulicz­ne hap­pe­nin­gi Poma­rań­czo­wej Alter­na­ty­wy. Po roz­pad­nię­ciu się Roko­sza Jędrze­jak pró­bo­wał stwo­rzyć nowy zespół, gra­ją­cy swo­bod­niej­szy reper­tu­ar. W two­rzą­cej się gru­pie wystę­po­wa­li tak­że Jaro­sław Lis (per­ku­sja), Roman Lecho­wicz (gita­ra) oraz Robert Rajew­ski (wokal). Po pew­nym cza­sie Rajew­skie­go zastą­pił Ski­ba. Wte­dy powsta­ły kolej­ne utwo­ry (“Kapi­tan Żbik”, “Wiel­ka miłość do bab­ci klo­ze­to­wej”) i odbył się wspo­mnia­ny kon­cert. Człon­ko­wie przy­ję­li pseu­do­ni­my Dżej Dżej (Jędrze­jak), Dże­ry (Lis) i Pięk­ny Roman (Lecho­wicz). Ski­ba pozo­stał przy swo­im nazwi­sku.

Big Cyc two­rzył następ­ne utwo­ry, wszyst­kie w poety­ce zgry­wy i paro­dii atmos­fe­ry schył­ko­we­go PRL‑u. Pierw­sza pły­ta, zaty­tu­ło­wa­na Z par­tyj­nym pozdro­wie­niem. 12 hitów w sty­lu lam­ba­da hard­co­re uka­za­ła się w 1990 roku, już w zmie­nio­nych warun­kach ustro­jo­wych, cze­go dowo­dem był zarów­no tytuł, jak i okład­ka – por­tret Leni­na z pun­ko­wym “iro­ke­zem” (autor­stwa Pio­tra Łopat­ki). Pły­ta przy­nio­sła następ­ne prze­bo­je gru­py: “Pio­sen­kę góral­ską”, “B|erlin Zachod­ni” (remi­ni­scen­cje z pierw­szych wystę­pów na Zacho­dzie) i “Bal­la­dę o smut­nym ski­nie”, a zespół zdo­był sła­wę wykra­cza­ją­cą poza gra­ni­ce Pol­ski. Po nagra­niu pierw­szej pły­ty nie­za­leż­na gru­pa twór­cza Garaż-film nakrę­ci­ła film Broń che­micz­na, poświę­co­ny twór­czo­ści zespo­łu.

Następ­ne pły­ty nie zdo­by­wa­ły już takiej popu­lar­no­ści, jak debiut. Dru­ga pły­ta Nie wierz­cie elek­try­kom (1991), nio­sła wizję nie­uda­nej pre­zy­den­tu­ry Lecha Wałę­sy. Następ­na, Miłość, muzy­ka, mor­do­bi­cie (1992), iro­nicz­nie trak­to­wa­ła bran­żę muzycz­ną – Festi­wal w Jaro­ci­nie, czy twór­czość zespo­łu Repu­bli­ka. Czwar­ty album, Woj­na plem­ni­ków (1993), został potę­pio­ny przez dzia­ła­czy kato­lic­kiej par­tii ZChN za śmia­łość oby­cza­jo­wą i pro­wo­ku­ją­cą okład­kę. Kolej­na pły­ta, Golon­ka, fla­ki i inne przy­sma­ki (1995) to m.in. drwi­na z fali pseu­do­grun­ge­’u i kul­tu­ry reklam tele­wi­zyj­nych (“Dra­mat fry­zjer­ski”). Nie zapo­mnisz nigdy z 1994 r., była mie­szan­ką naj­więk­szych hitów gru­py oraz nowych pio­se­nek, z któ­rych “To dla cie­bie miły bra­cie” moż­na chy­ba uznać za hymn ide­owy gru­py.

W okre­sie tym muzy­cy prze­śmiew­czo, ale i gorz­ko komen­to­wa­li ota­cza­ją­cy ich świat. Zauwa­ża­li nowe, nega­tyw­ne zja­wi­ska spo­łecz­ne: rosną­ce dys­pro­por­cje mająt­ko­we, kle­ry­ka­lizm, nar­ko­ma­nię, bez­dusz­ność elit; prze­ciw­sta­wia­li temu swo­bo­dę i natu­ral­ność mło­dzie­ży.

W 1996 roku zespół wydał pły­tę Z gita­rą wśród zwie­rząt, któ­ra przy­nio­sła naj­więk­szy prze­bój w histo­rii gru­py – “Makum­bę”, ale tak­że kolej­ne zaan­ga­żo­wa­ne tek­sty, obna­ża­ją­ce obli­cza pol­skiej rze­czy­wi­sto­ści – np. rodzą­ce się gang­ster­stwo. Na tej pły­cie poja­wił się woka­li­sta Bie­li­zny Jaro­sław Jani­szew­ski, któ­ry wkrót­ce z więk­szo­ścią muzy­ków Big Cyca zało­ży rów­no­le­gle dzia­ła­ją­cy zespół – Czar­no-Czar­ni.

W 1998 roku zespół zaan­ga­żo­wał się w dzia­łal­ność anty­ra­si­stow­ską, a jego utwór zna­lazł się na pierw­szej skła­dan­ce Muzy­ka Prze­ciw­ko Rasi­zmo­wi, fir­mo­wa­nej przez Sto­wa­rzy­sze­nie “Nigdy Wię­cej”.

Po uro­czy­stych obcho­dach nie­kon­wen­cjo­nal­nej rocz­ni­cy – dzie­wię­cio­le­cia ist­nie­nia – zespół w 1997 roku wydał następ­ną pły­tę, któ­rej tytuł (dość szo­ku­ją­cy) – “Pierw­sza komu­nia, dru­gie śnia­da­nie, trze­cia Rzecz­po­spo­li­ta” – wybra­ła publicz­ność obec­na na impre­zie. Cie­ka­wym eks­pe­ry­men­tem był album “Wszy­scy świę­ci” (1998), w cało­ści wypeł­nio­ny tek­sta­mi nie­ży­ją­ce­go kra­kow­skie­go poety i akto­ra Wie­sła­wa Dym­ne­go.

Lata 2000–

Dwie kolej­ne pły­ty: Świat według Kiep­skich i Zmień z nami płeć dys­kon­tu­ją medial­ną popu­lar­ność gru­py. Mimo to tek­sty Big Cyca nie tra­cą tu na ostro­ści i aktu­al­no­ści, drwią z mody na pop-folk w muzy­ce czy nosze­nie dre­sów. Zespół tak­że sta­le moni­to­ru­je pol­ską sce­nę poli­tycz­ną, cel­nie wyśmie­wa­jąc poja­wia­ją­ce się na niej kurio­za (np. hit “Zło­ty War­kocz” na temat byłej posłan­ki Samo­obro­ny Rena­ty Beger).

Album Mohe­ro­we bere­ty, kon­te­stu­ją­cy m.in. Sejm wybra­ny w roku 2005, śro­do­wi­sko słu­cha­czy Radia Mary­ja i kry­ty­ku­ją­cy pre­zy­den­ta Bia­ło­ru­si – Alak­san­dra Łuka­szen­kę, ze wzglę­du na nie­po­praw­ność poli­tycz­ną tre­ści, był pra­wie nie­obec­ny w mediach.

W 2007 roku muzy­cy nagra­li z Jerzym Połom­skim nową wer­sję prze­bo­ju pio­sen­ka­rza z lat 70. – “Bo z dziew­czy­na­mi”.

W stycz­niu 2008 roku zespół nagrał pły­tę Szam­bo i per­fu­me­ria. Pre­mie­ra albu­mu mia­ła miej­sce 1 kwiet­nia 2008. Wśród współ­pra­cu­ją­cych wyko­naw­ców są Maciej Maleń­czuk, Paweł Kukiz i K.A.S.A.

W 2009 r. uka­zał się wywiad-rze­ka z człon­ka­mi zespo­łu Na bary­ka­dzie rokę­dro­la, autor­stwa Jaro­sła­wa War­da­we­go. Do boga­to ilu­stro­wa­nej książ­ki załą­czo­na była pły­ta z naj­więk­szy­mi hita­mi gru­py.

W trzy­dzie­stą rocz­ni­cę wpro­wa­dze­nia sta­nu wojen­ne­go gru­pa wyda­ła pły­tę Zadzwoń­cie po mili­cję!, na któ­rej zna­la­zły się utwo­ry pod­ziem­nych pol­skich grup pun­ko­wych i reg­ga­e’o­wych z lat 1982–1989, któ­re, ze wzglę­du na silą wymo­wę anty­ko­mu­ni­stycz­ną nigdy nie uka­za­ły się na ofi­cjal­nych ryn­ku. Są to nowe wer­sje utwo­rów zespo­łów: Miki Mouso­leum, Brzy­twa Ojca, Kar­cer, Cela nr 3 i Współ­czyn­nik Inte­li­gen­cji.

W maju 2013 roku uka­za­ła się pły­ta Wiecz­nie żywy, hono­ru­ją­ca 25-lecie zespo­łu. Na pły­cie oprócz naj­bar­dziej zna­nych prze­bo­jów znaj­du­je się pre­mie­ro­wy utwór “Sło­iki”. Pod­su­mo­wa­niem jubi­le­uszu gru­py było wydaw­nic­two z lip­ca 2014 roku, Big Cyc 25 lat. Przy­sta­nek Wood­stock 2013, skła­da­ją­ce się z pły­ty DVD, zawie­ra­ją­cej zapis kon­cer­tu na festi­wa­lu Przy­sta­nek Wood­stock w 2013 roku oraz kon­cer­to­wej pły­ty CD ze ścież­ką dźwię­ko­wą.

W maju 2015 r. Lou Roc­ked Boys wyda­ło pły­tę Jeste­śmy naj­lep­si. Nagrań doko­na­no wio­sną 2015 w stu­diu Maq Records w Woj­ko­wi­cach. W pro­mu­ją­cym pły­tę tele­dy­sku “Jeste­śmy naj­lep­si” wystą­pi­ło wie­lu zna­nych pol­skich spor­tow­ców, m.in.: Oty­lia Jędrzej­czak, Iwo­na Guzow­ska, Artur Siód­miak, Dariusz Michal­czew­ski, Mar­cin Lijew­ski, Adam Korol, Szy­mon Kołec­ki, Piotr Świer­czew­ski. Do pły­ty załą­czo­na był pla­kat z kary­ka­tu­ra­mi muzy­ków oraz gra plan­szo­wa “Tra­sa z Big Cycem”.

W 2016 roku zespół wydał album Czar­ne słoń­ce naro­du. Skan­da­li­zu­ją­ca pły­ta była iro­nicz­nym komen­ta­rzem do obec­nych zmian na sce­nie poli­tycz­nej, a pro­mu­ją­cy wydaw­nic­two sin­gel “Anto­ni wzy­wa do bro­ni”, odno­sił się do dzia­łal­no­ści ówcze­sne­go mini­stra obro­ny naro­do­wej, Anto­nie­go Macie­re­wi­cza. Pły­ta w ple­bi­scy­cie Anty­ra­dia otrzy­ma­ła nomi­na­cję w kate­go­rii “Album roku 2016”. Tak­że w ple­bi­scy­cie maga­zy­nu “Teraz Rock” Big Cyc nomi­no­wa­no do tytu­łu zespo­łu roku.

Zespół poja­wił się na festi­wa­lach: Igrzy­ska Roc­ko­we na Górze św.Anny, Czad Festval (gdzie wystą­pił u boku zespo­łu The Offspring), Polo­nia Music Festi­wal w Obe­rhau­sen.

W 2017 roku uka­zał się sin­giel “Viva San Esco­bar”, któ­ry kolej­ny raz w dow­cip­ny spo­sób komen­tu­je bie­żą­cą sytu­ację spo­łecz­no-poli­tycz­ną.

W 2018 zespół obcho­dził 30 lat ist­nie­nia. Jubi­le­uszo­wy rok zespół zaczął od kon­cer­tów dla Pola­ków za gra­ni­cą: we Frank­fur­cie nad Menem i Göte­bor­gu oraz udzia­łu w cyklu kon­cer­tów Pun­ky Reg­gae Live. Potem były wystę­py w Bruk­se­li i Chi­ca­go, gdzie Big Cyc poja­wił się na festi­wa­lu Taste of Polo­nia. W Pol­sce gru­pa zagra­ła na festi­wa­lach Igrzy­ska Roc­ka w Opo­lu, Pol And Rock Festi­val w Kostrzy­nie i Top of The Top w Sopo­cie.

W paź­dzier­ni­ku 2018 uka­za­ła się pły­ta 30 lat z waria­ta­mi, na któ­rej zaprzy­jaź­nie­ni arty­ści zin­ter­pre­to­wa­li naj­więk­sze prze­bo­je Big Cyca. Wśród wyko­naw­ców poja­wi­li się m.in.: Wil­ki, Pier­si, Kobra­noc­ka, Noc­ny Kocha­nek, De Mono, Hun­ter, Dr Misio, Popa­rze­ni Kawą Trzy, Enej, Rena­ta Prze­myk, K.A.S.A..

W stycz­niu 2019 uka­za­ło się kolek­cjo­ner­skie wyda­nie kase­ty magne­to­fo­no­wej w nakła­dzie 10 egzem­pla­rzy zapi­su z kon­cer­tu na festi­wa­lu Pol’and’Rock Festi­val 2018. Dochód z licy­ta­cji całe­go nakła­du został prze­zna­czo­ny na rzecz 27. Fina­łu Wiel­kiej Orkie­stry Świą­tecz­nej Pomo­cy.

Lata 1988–1999

Zało­ży­cie­la­mi zespo­łu byli Jacek Jędrze­jak, Robert Rajew­ski, Jaro­sław Lis i Roman Lecho­wicz. Jed­nak zespół ofi­cjal­nie powstał w mar­cu 1988 roku, kie­dy to w klu­bie II DS Uni­wer­sy­te­tu Łódz­kie­go Bal­bi­na na osie­dlu aka­de­mic­kim “Lumum­bo­wo” odbył się pierw­szy kon­cert zespo­łu. Kon­cert zor­ga­ni­zo­wa­no jako swo­isty hap­pe­ning, pod nazwą “Uro­czy­sta aka­de­mia z oka­zji 75-lecia wyna­le­zie­nia dam­skie­go biu­sto­no­sza”. Na impre­zę zapro­szo­no ogól­no­pol­skie media (m.in. Tele­express, radio­wą Trój­kę), a tek­sty kaba­re­to­we wygła­szał ówcze­sny stu­dent kul­tu­ro­znaw­stwa UŁ Piotr Trza­skal­ski.

Wła­śnie w II DS od kil­ku lat miesz­ka­li, stu­diu­ją­cy na Wydzia­le Filo­lo­gicz­nym UŁ Jacek Jędrze­jak (filo­lo­gia pol­ska) i Krzysz­tof Ski­ba (kul­tu­ro­znaw­stwo). Jacek Jędrze­jak był doświad­czo­nym muzy­kiem, gra­ją­cym od kil­ku lat na gita­rze baso­wej w zespo­le reggae’owym Rokosz (m.in. lau­re­at Zło­tej Dzie­siąt­ki Festi­wa­lu w Jaro­ci­nie); nato­miast Ski­ba wystę­po­wał w Stu­denc­kim Teatrze “Pstrąg” oraz kaba­re­tach stu­denc­kich, a tak­że współ­two­rzył ulicz­ne hap­pe­nin­gi Poma­rań­czo­wej Alter­na­ty­wy. Po roz­pad­nię­ciu się Roko­sza Jędrze­jak pró­bo­wał stwo­rzyć nowy zespół, gra­ją­cy swo­bod­niej­szy reper­tu­ar. W two­rzą­cej się gru­pie wystę­po­wa­li tak­że Jaro­sław Lis (per­ku­sja), Roman Lecho­wicz (gita­ra) oraz Robert Rajew­ski (wokal). Po pew­nym cza­sie Rajew­skie­go zastą­pił Ski­ba. Wte­dy powsta­ły kolej­ne utwo­ry (“Kapi­tan Żbik”, “Wiel­ka miłość do bab­ci klo­ze­to­wej”) i odbył się wspo­mnia­ny kon­cert. Człon­ko­wie przy­ję­li pseu­do­ni­my Dżej Dżej (Jędrze­jak), Dże­ry (Lis) i Pięk­ny Roman (Lecho­wicz). Ski­ba pozo­stał przy swo­im nazwi­sku.

Big Cyc two­rzył następ­ne utwo­ry, wszyst­kie w poety­ce zgry­wy i paro­dii atmos­fe­ry schył­ko­we­go PRL‑u. Pierw­sza pły­ta, zaty­tu­ło­wa­na Z par­tyj­nym pozdro­wie­niem. 12 hitów w sty­lu lam­ba­da hard­co­re uka­za­ła się w 1990 roku, już w zmie­nio­nych warun­kach ustro­jo­wych, cze­go dowo­dem był zarów­no tytuł, jak i okład­ka – por­tret Leni­na z pun­ko­wym “iro­ke­zem” (autor­stwa Pio­tra Łopat­ki). Pły­ta przy­nio­sła następ­ne prze­bo­je gru­py: “Pio­sen­kę góral­ską”, “B|erlin Zachod­ni” (remi­ni­scen­cje z pierw­szych wystę­pów na Zacho­dzie) i “Bal­la­dę o smut­nym ski­nie”, a zespół zdo­był sła­wę wykra­cza­ją­cą poza gra­ni­ce Pol­ski. Po nagra­niu pierw­szej pły­ty nie­za­leż­na gru­pa twór­cza Garaż-film nakrę­ci­ła film Broń che­micz­na, poświę­co­ny twór­czo­ści zespo­łu.

Następ­ne pły­ty nie zdo­by­wa­ły już takiej popu­lar­no­ści, jak debiut. Dru­ga pły­ta Nie wierz­cie elek­try­kom (1991), nio­sła wizję nie­uda­nej pre­zy­den­tu­ry Lecha Wałę­sy. Następ­na, Miłość, muzy­ka, mor­do­bi­cie (1992), iro­nicz­nie trak­to­wa­ła bran­żę muzycz­ną – Festi­wal w Jaro­ci­nie, czy twór­czość zespo­łu Repu­bli­ka. Czwar­ty album, Woj­na plem­ni­ków (1993), został potę­pio­ny przez dzia­ła­czy kato­lic­kiej par­tii ZChN za śmia­łość oby­cza­jo­wą i pro­wo­ku­ją­cą okład­kę. Kolej­na pły­ta, Golon­ka, fla­ki i inne przy­sma­ki (1995) to m.in. drwi­na z fali pseu­do­grun­ge­’u i kul­tu­ry reklam tele­wi­zyj­nych (“Dra­mat fry­zjer­ski”). Nie zapo­mnisz nigdy z 1994 r., była mie­szan­ką naj­więk­szych hitów gru­py oraz nowych pio­se­nek, z któ­rych “To dla cie­bie miły bra­cie” moż­na chy­ba uznać za hymn ide­owy gru­py.

W okre­sie tym muzy­cy prze­śmiew­czo, ale i gorz­ko komen­to­wa­li ota­cza­ją­cy ich świat. Zauwa­ża­li nowe, nega­tyw­ne zja­wi­ska spo­łecz­ne: rosną­ce dys­pro­por­cje mająt­ko­we, kle­ry­ka­lizm, nar­ko­ma­nię, bez­dusz­ność elit; prze­ciw­sta­wia­li temu swo­bo­dę i natu­ral­ność mło­dzie­ży.

W 1996 roku zespół wydał pły­tę Z gita­rą wśród zwie­rząt, któ­ra przy­nio­sła naj­więk­szy prze­bój w histo­rii gru­py – “Makum­bę”, ale tak­że kolej­ne zaan­ga­żo­wa­ne tek­sty, obna­ża­ją­ce obli­cza pol­skiej rze­czy­wi­sto­ści – np. rodzą­ce się gang­ster­stwo. Na tej pły­cie poja­wił się woka­li­sta Bie­li­zny Jaro­sław Jani­szew­ski, któ­ry wkrót­ce z więk­szo­ścią muzy­ków Big Cyca zało­ży rów­no­le­gle dzia­ła­ją­cy zespół – Czar­no-Czar­ni.

W 1998 roku zespół zaan­ga­żo­wał się w dzia­łal­ność anty­ra­si­stow­ską, a jego utwór zna­lazł się na pierw­szej skła­dan­ce Muzy­ka Prze­ciw­ko Rasi­zmo­wi, fir­mo­wa­nej przez Sto­wa­rzy­sze­nie “Nigdy Wię­cej”.

Po uro­czy­stych obcho­dach nie­kon­wen­cjo­nal­nej rocz­ni­cy – dzie­wię­cio­le­cia ist­nie­nia – zespół w 1997 roku wydał następ­ną pły­tę, któ­rej tytuł (dość szo­ku­ją­cy) – “Pierw­sza komu­nia, dru­gie śnia­da­nie, trze­cia Rzecz­po­spo­li­ta” – wybra­ła publicz­ność obec­na na impre­zie. Cie­ka­wym eks­pe­ry­men­tem był album “Wszy­scy świę­ci” (1998), w cało­ści wypeł­nio­ny tek­sta­mi nie­ży­ją­ce­go kra­kow­skie­go poety i akto­ra Wie­sła­wa Dym­ne­go.

Lata 2000–

Dwie kolej­ne pły­ty: Świat według Kiep­skich i Zmień z nami płeć dys­kon­tu­ją medial­ną popu­lar­ność gru­py. Mimo to tek­sty Big Cyca nie tra­cą tu na ostro­ści i aktu­al­no­ści, drwią z mody na pop-folk w muzy­ce czy nosze­nie dre­sów. Zespół tak­że sta­le moni­to­ru­je pol­ską sce­nę poli­tycz­ną, cel­nie wyśmie­wa­jąc poja­wia­ją­ce się na niej kurio­za (np. hit “Zło­ty War­kocz” na temat byłej posłan­ki Samo­obro­ny Rena­ty Beger).

Album Mohe­ro­we bere­ty, kon­te­stu­ją­cy m.in. Sejm wybra­ny w roku 2005, śro­do­wi­sko słu­cha­czy Radia Mary­ja i kry­ty­ku­ją­cy pre­zy­den­ta Bia­ło­ru­si – Alak­san­dra Łuka­szen­kę, ze wzglę­du na nie­po­praw­ność poli­tycz­ną tre­ści, był pra­wie nie­obec­ny w mediach.

W 2007 roku muzy­cy nagra­li z Jerzym Połom­skim nową wer­sję prze­bo­ju pio­sen­ka­rza z lat 70. – “Bo z dziew­czy­na­mi”.

W stycz­niu 2008 roku zespół nagrał pły­tę Szam­bo i per­fu­me­ria. Pre­mie­ra albu­mu mia­ła miej­sce 1 kwiet­nia 2008. Wśród współ­pra­cu­ją­cych wyko­naw­ców są Maciej Maleń­czuk, Paweł Kukiz i K.A.S.A.

W 2009 r. uka­zał się wywiad-rze­ka z człon­ka­mi zespo­łu Na bary­ka­dzie rokę­dro­la, autor­stwa Jaro­sła­wa War­da­we­go. Do boga­to ilu­stro­wa­nej książ­ki załą­czo­na była pły­ta z naj­więk­szy­mi hita­mi gru­py.

W trzy­dzie­stą rocz­ni­cę wpro­wa­dze­nia sta­nu wojen­ne­go gru­pa wyda­ła pły­tę Zadzwoń­cie po mili­cję!, na któ­rej zna­la­zły się utwo­ry pod­ziem­nych pol­skich grup pun­ko­wych i reg­ga­e’o­wych z lat 1982–1989, któ­re, ze wzglę­du na silą wymo­wę anty­ko­mu­ni­stycz­ną nigdy nie uka­za­ły się na ofi­cjal­nych ryn­ku. Są to nowe wer­sje utwo­rów zespo­łów: Miki Mouso­leum, Brzy­twa Ojca, Kar­cer, Cela nr 3 i Współ­czyn­nik Inte­li­gen­cji.

W maju 2013 roku uka­za­ła się pły­ta Wiecz­nie żywy, hono­ru­ją­ca 25-lecie zespo­łu. Na pły­cie oprócz naj­bar­dziej zna­nych prze­bo­jów znaj­du­je się pre­mie­ro­wy utwór “Sło­iki”. Pod­su­mo­wa­niem jubi­le­uszu gru­py było wydaw­nic­two z lip­ca 2014 roku, Big Cyc 25 lat. Przy­sta­nek Wood­stock 2013, skła­da­ją­ce się z pły­ty DVD, zawie­ra­ją­cej zapis kon­cer­tu na festi­wa­lu Przy­sta­nek Wood­stock w 2013 roku oraz kon­cer­to­wej pły­ty CD ze ścież­ką dźwię­ko­wą.

W maju 2015 r. Lou Roc­ked Boys wyda­ło pły­tę Jeste­śmy naj­lep­si. Nagrań doko­na­no wio­sną 2015 w stu­diu Maq Records w Woj­ko­wi­cach. W pro­mu­ją­cym pły­tę tele­dy­sku “Jeste­śmy naj­lep­si” wystą­pi­ło wie­lu zna­nych pol­skich spor­tow­ców, m.in.: Oty­lia Jędrzej­czak, Iwo­na Guzow­ska, Artur Siód­miak, Dariusz Michal­czew­ski, Mar­cin Lijew­ski, Adam Korol, Szy­mon Kołec­ki, Piotr Świer­czew­ski. Do pły­ty załą­czo­na był pla­kat z kary­ka­tu­ra­mi muzy­ków oraz gra plan­szo­wa “Tra­sa z Big Cycem”.

W 2016 roku zespół wydał album Czar­ne słoń­ce naro­du. Skan­da­li­zu­ją­ca pły­ta była iro­nicz­nym komen­ta­rzem do obec­nych zmian na sce­nie poli­tycz­nej, a pro­mu­ją­cy wydaw­nic­two sin­gel “Anto­ni wzy­wa do bro­ni”, odno­sił się do dzia­łal­no­ści ówcze­sne­go mini­stra obro­ny naro­do­wej, Anto­nie­go Macie­re­wi­cza. Pły­ta w ple­bi­scy­cie Anty­ra­dia otrzy­ma­ła nomi­na­cję w kate­go­rii “Album roku 2016”. Tak­że w ple­bi­scy­cie maga­zy­nu “Teraz Rock” Big Cyc nomi­no­wa­no do tytu­łu zespo­łu roku.

Zespół poja­wił się na festi­wa­lach: Igrzy­ska Roc­ko­we na Górze św.Anny, Czad Festval (gdzie wystą­pił u boku zespo­łu The Offspring), Polo­nia Music Festi­wal w Obe­rhau­sen.

W 2017 roku uka­zał się sin­giel “Viva San Esco­bar”, któ­ry kolej­ny raz w dow­cip­ny spo­sób komen­tu­je bie­żą­cą sytu­ację spo­łecz­no-poli­tycz­ną.

W 2018 zespół obcho­dził 30 lat ist­nie­nia. Jubi­le­uszo­wy rok zespół zaczął od kon­cer­tów dla Pola­ków za gra­ni­cą: we Frank­fur­cie nad Menem i Göte­bor­gu oraz udzia­łu w cyklu kon­cer­tów Pun­ky Reg­gae Live. Potem były wystę­py w Bruk­se­li i Chi­ca­go, gdzie Big Cyc poja­wił się na festi­wa­lu Taste of Polo­nia. W Pol­sce gru­pa zagra­ła na festi­wa­lach Igrzy­ska Roc­ka w Opo­lu, Pol And Rock Festi­val w Kostrzy­nie i Top of The Top w Sopo­cie.

W paź­dzier­ni­ku 2018 uka­za­ła się pły­ta 30 lat z waria­ta­mi, na któ­rej zaprzy­jaź­nie­ni arty­ści zin­ter­pre­to­wa­li naj­więk­sze prze­bo­je Big Cyca. Wśród wyko­naw­ców poja­wi­li się m.in.: Wil­ki, Pier­si, Kobra­noc­ka, Noc­ny Kocha­nek, De Mono, Hun­ter, Dr Misio, Popa­rze­ni Kawą Trzy, Enej, Rena­ta Prze­myk, K.A.S.A..

W stycz­niu 2019 uka­za­ło się kolek­cjo­ner­skie wyda­nie kase­ty magne­to­fo­no­wej w nakła­dzie 10 egzem­pla­rzy zapi­su z kon­cer­tu na festi­wa­lu Pol’and’Rock Festi­val 2018. Dochód z licy­ta­cji całe­go nakła­du został prze­zna­czo­ny na rzecz 27. Fina­łu Wiel­kiej Orkie­stry Świą­tecz­nej Pomo­cy.

Ciekawostki

Zespół nie zapo­mi­nał o hap­pe­nin­go­wym rodo­wo­dzie swe­go ist­nie­nia. Kil­ka­krot­nie w nie­kon­wen­cjo­nal­ny spo­sób sta­rał się wska­zać na absur­dy i ułom­no­ści życia spo­łecz­ne­go i poli­tycz­ne­go. Muzy­cy przy­ku­wa­li się do kalo­ry­fe­rów w wydaw­nic­twie Pol­skie Nagra­nia, pro­te­stu­jąc prze­ciw­ko nie­wy­pła­ca­niu tan­tiem autor­skich; zja­da­li for­mu­la­rze PIT (wspól­nie z Janu­szem Kor­win-Mik­ke) wal­cząc ze zbyt wyso­ki­mi podat­ka­mi; pikie­to­wa­li w gma­chu Mini­ster­stwa Kul­tu­ry w cza­sie kaden­cji mini­stra Pod­kań­skie­go z PSL, dema­sku­jąc stron­ni­czą poli­ty­kę finan­so­wą.

W paź­dzier­ni­ku 2006 r. w słup­skim teatrze “Tęcza” odby­ła się pre­mie­ra kome­dii “Tele­ro­dzi­na” autor­stwa Mał­go­rza­ty Kamiń­skiej-Sob­czyk. Auto­ra­mi muzy­ki byli człon­ko­wie zespo­łu, współ­au­to­rem sce­no­gra­fii zaś rysow­nik Zbi­gniew Juj­ka. Sztu­ka opo­wia­da o życiu nowo­bo­gac­kiej rodzi­ny z kla­sy śred­niej, zdo­mi­no­wa­nym przez wszech­obec­ną tele­wi­zję i kolo­ro­we tablo­idy. W rolach głów­nych wystę­pu­ją: Joan­na Sto­ike-Stemp­kow­ska i Adam Jędrosz.

W sierp­niu 2007 roku zespół wystą­pił w fil­mie Osiem w pozio­mie, któ­re­go reży­se­rem jest Grze­gorz Lipiec.

W 2019 Big Cyc został twa­rzą ogól­no­pol­skiej akcji anty­smo­go­wej “Wię­cej tle­nu” mają­cej na celu sku­tecz­ną wal­kę o czy­ste powie­trze. Kam­pa­nię wspie­ra­ła pio­sen­ka o tym samym tytu­le, do któ­rej powstał tele­dysk podej­mu­ją­cy pro­blem wal­ki z zanie­czysz­czo­nym śro­do­wi­skiem.

Skład

Z zespo­łem w trak­cie jego dzia­łal­no­ści, oprócz wspo­mnia­nych, współ­pra­co­wa­li jesz­cze inni muzy­cy m.in. Jan Bory­se­wicz, Paweł “Kon­jo” Kon­nak, Wigan­na Papi­na, Maciej Maleń­czuk, Jerzy Połom­ski, Paweł Kukiz i Jaro­sław Jani­szew­ski oraz mana­ge­ro­wie m.in. Andrzej Bączyń­ski, Maciej Dur­czak, Moni­ka Wie­li­chow­ska, Kata­rzy­na Wydra.