Homo Homini
Biografia

Homo Homi­ni – pol­ski zespół wokal­no-instru­men­tal­ny, wyko­nu­ją­cy muzy­kę z pogra­ni­cza folk-roc­ka i popu.

Początki zespołu

Gru­pa powsta­ła wio­sną 1971 roku z ini­cja­ty­wy kom­po­zy­to­ra i aran­że­ra Alek­san­dra Nowac­kie­go (śpiew, gita­ra, gita­ra hawaj­ska, ban­jo; ex-Quorum). Do współ­pra­cy zosta­li zapro­sze­ni: Andrzej Kru­piń­ski (śpiew, gita­ra baso­wa; ex-High Life) i Tade­usz Woź­niak (śpiew, gita­ra). Zespół zade­biu­to­wał w maju 1972 r. w pro­gra­mie pt. Tele­wi­zyj­ny Ekran Mło­dych z Wal­de­ma­rem Doma­ga­łą (śpiew, gita­ra, har­mo­nij­ka ust­na, kazoo; ex-Nurt) w miej­sce Woź­nia­ka. Muzy­kę zespo­łu okre­śla­no ter­mi­nem folk­be­at, a uży­cie cha­rak­te­ry­stycz­ne­go instru­men­ta­rium (m.in. kazoo, ban­jo i gita­ra hawaj­ska) pozwo­li­ło na uzy­ska­nie ory­gi­nal­ne­go brzmie­nia i spra­wi­ło, że gru­pa wyróż­nia­ła się spo­śród innych wyko­naw­ców.

Kariera

Pierw­szy waż­ny występ Homo Homi­ni miał miej­sce w Pozna­niu pod­czas ”Mię­dzy­na­ro­do­wej Wio­sny Estra­do­wej ’73 (24.03–2.04.1973). Na XI Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu for­ma­cja zdo­by­ła wyróż­nie­nie w kon­cer­cie Inter­pre­ta­cje (1973). Prze­bo­jo­we kom­po­zy­cje, takie jak: Za dalą dal (do słów Edwar­da Sta­chu­ry), Drze­wa rusza­ją w dro­gę, czy Tobie Karo­li­no, zapew­ni­ły gru­pie naj­wyż­sze miej­sca na listach prze­bo­jów. Pierw­szy long­play został szyb­ko wyku­pio­ny w nakła­dzie bli­sko 300 tys. egzem­pla­rzy. Auto­rem okład­ki był Jan Saw­ka. Zespół umac­nia swą pozy­cję na ryn­ku muzycz­nym: spo­ro kon­cer­tu­je i nagry­wa w kra­ju jak i za gra­ni­cą, m.in w NRD, RFN, Cze­cho­sło­wa­cji, ZSRR, Buł­ga­rii i na Węgrzech. Wystę­pu­je samo­dziel­nie oraz z inny­mi wyko­naw­ca­mi, taki­mi jak węgier­ska Ome­ga (wrze­sień 1973), War­ren Schatz, czy Auto­mo­bil. Jest tak­że gościem popu­lar­nych pro­gra­mów tele­wi­zyj­nych. Wraz z odej­ściem Doma­ga­ły (koń­czył stu­dia na wydzia­le archi­tek­tu­ry i z tą dzie­dzi­ną wią­zał swo­ją karie­rę zawo­do­wą) skoń­czył się folk-roc­ko­wy okres w dzie­jach gru­py, a decy­du­ją­cy wpływ na reper­tu­ar zyskał Nowac­ki.

Zmiany personalne

Na począt­ku 1975 roku Wal­de­ma­ra Doma­ga­łę zastą­pił Zbi­gniew Brze­ziń­ski (ex-Kram), a następ­nie Miro­sław Peśla (ex-Cen­trum). W tym samym roku na XIII Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu Homo Homi­ni otrzy­ma­ło II nagro­dę za utrzy­ma­ną w sty­lu reg­gae pio­sen­kę W tym domu stra­szy. Kom­po­zy­cja zosta­ła nagro­dzo­na rów­nież na festi­wa­lu w Lip­sku i na Festi­wa­lu Kra­jów Nad­bał­tyc­kich. Do 1977 r. Homo Homi­ni było triem, a od 1978 kwin­te­tem, któ­ry oprócz Nowac­kie­go i Kru­piń­skie­go współ­two­rzy­li: gita­rzy­sta Krzysz­tof Cie­pliń­ski (ex-Bume­rang) i dwie byłe woka­list­ki gru­py Pro Con­tra — Ali­cja Godlew­ska i Bogu­mi­ła Kowal­ska. Z koń­cem lat sie­dem­dzie­sią­tych popu­lar­ność zespo­łu zaczę­ła maleć, lecz zdą­żył wylan­so­wać kil­ka prze­bo­jo­wych nagrań: Za górą, za dniem, Mam skłon­no­ści do prze­sa­dy, Za wie­czo­ru zło­tą bra­mą, W rabar­ba­ro­wym gaju, Wię­cej wciąż przed nami niż za nami. W tym okre­sie muzy­ka for­ma­cji była bli­ska coun­try. W 1979 roku zespół wystą­pił na XIII FPŻ w Koło­brze­gu, zaś w czerw­cu 1980 r. odbył tra­sę kon­cer­to­wą po Rumu­nii. Gru­pa roz­pa­dła się wio­sną 1982 roku pod­czas nie­uda­nej pró­by obcho­dów 10-lecia swo­je­go ist­nie­nia.

Wznowienie działalności

Wio­sną 2008 roku Homo Homi­ni wzno­wi­ło dzia­łal­ność w skła­dzie: Alek­san­der Nowac­ki, Piotr Nagiel i Marek Fijał­kow­ski. Nowa pły­ta zaty­tu­ło­wa­na Homo Homi­ni — Reak­ty­wa­cja” uka­za­ła się we wrze­śniu 2009 roku.