Sweet Noise
Biografia

Swe­et Noise – pol­ska gru­pa wyko­nu­ją­ca sze­ro­ko poję­tą muzy­kę roc­ko­wą i heavy­me­ta­lo­wą. Powsta­ła w 1990 roku w Swa­rzę­dzu pod Pozna­niem. For­ma­cji prze­wo­dzi woka­li­sta sudań­skie­go pocho­dze­nia – Piotr “Gla­ca” Moha­med, któ­ry pozo­sta­je jedy­nym człon­kiem ory­gi­nal­ne­go skła­du. W latach 1990–2007 gru­pa wyda­ła pięć albu­mów pol­sko­ję­zycz­nych oraz trzy anglo­ję­zycz­ne. Pomi­mo licz­nych zmian skła­du Swe­et Noise utrzy­mał cha­rak­te­ry­stycz­ne brzmie­nie opar­te na woka­li­zach Moha­me­da oraz rif­fach wie­lo­let­nie­go gita­rzy­sty Toma­sza “Magi­ca” Osiń­skie­go, któ­ry opu­ścił zespół w 2007 roku. W 2019 roku zespół został reak­ty­wo­wa­ny i zagrał dzie­sięć kon­cer­tów, więk­szość w ramach jesien­nej tra­sy Respect Tour.

Na prze­strze­ni lat zespół został wie­lo­krot­nie wyróż­nio­ny w ple­bi­scy­tach muzy­ki roc­ko­wej i heavy­me­ta­lo­wej. Wystę­po­wał tak­że na licz­nych festi­wa­lach w tym: na Festi­wa­lu Muzy­ków Roc­ko­wych w Jaro­ci­nie, Le Prin­temps de Bour­ges we Fran­cji czy Wac­ken Open Air w Niem­czech. Gru­pa dwu­krot­nie otrzy­ma­ła tak­że nagro­dę pol­skie­go prze­my­słu fono­gra­ficz­ne­go Fry­de­ry­ka. Z zespo­łem zwią­za­ne jest sto­wa­rzy­sze­nie wspie­ra­ją­ce mło­dych arty­stów – Noise­na­tion.

Historia

Gru­pa powsta­ła w 1990 roku w Swa­rzę­dzu pod Pozna­niem z ini­cja­ty­wy woka­li­sty Pio­tra “Gla­cy” Moha­me­da i per­ku­si­sty Toma­sza “Bal­bi­ny” Mać­ko­wia­ka. Skład for­ma­cji uzu­peł­ni­li gita­rzy­sta Robert “Waluś” Wal­czak i basi­sta Maciej “Żuk” Żebrow­ski. Pierw­szy kon­cert mło­de­go zespo­łu odbył się rok póź­niej w poznań­skiej Mal­cie w klu­bie Rej­tan. Wkrót­ce w wyni­ku nie­po­ro­zu­mień zespół został roz­wią­za­ny. Jed­nak­że Moha­med i Mać­ko­wiak posta­no­wi­li kon­ty­nu­ować dzia­łal­ność jako Swe­et Noise. Muzy­cy do współ­pra­cy zapro­si­li gita­rzy­stę Toma­sza “Magi­ca” Osiń­skie­go i basi­stę Macie­ja Szy­mań­skie­go. Sta­no­wi­sko dru­gie­go gita­rzy­sty objął Robert “Waluś” Wal­czak, któ­ry współ­pra­co­wał z Żebrow­skim w zespo­le Road House Blue. Gru­pa w odno­wio­nym skła­dzie kon­cer­to­wa­ła głów­nie w poznań­skich klu­bach stu­denc­kich. Jesz­cze w 1991 roku do skła­du powró­cił Maciej Żebrow­ski, któ­ry zastą­pił Szy­mań­skie­go. Pod koniec roku Swe­et Noise opu­ści­li Wal­czak i Żebrow­ski. Skład został uzu­peł­nio­ny dopie­ro na począt­ku 1992 roku. Do gru­py dołą­czy­li gita­rzy­sta Jan “Yach” Wró­ble­wicz i basi­sta Tomasz “Let­ki” Let­kie­wicz. Pod koniec roku w swa­rzędz­kim Stu­dio Czad muzy­cy zare­je­stro­wa­li demo. Dzię­ki nagra­niom for­ma­cja zaist­nia­ła w lokal­nych sta­cjach radio­wych.

Latem 1993 roku w Modern Sound Stu­dio w Gdy­ni gru­pa zare­je­stro­wa­ła trzy kom­po­zy­cje. Wśród nich był utwór “Digni­ty” któ­ry zaist­niał na poznań­skiej sce­nie muzycz­nej. Pod koniec roku gru­pa wystą­pi­ła na festi­wa­lu Moko­tow­ska Jesień. Kon­cert przy­cią­gnął zain­te­re­so­wa­nie wytwór­ni muzycz­nych, w tym Koch Inter­na­tio­nal i M&M. Mimo to muzy­cy nie zde­cy­do­wa­li się na pod­pi­sa­nie umo­wy. Zespół wystą­pił na Festi­wa­lu Jaro­cin ’94, gdzie otrzy­mał nagro­dę dzien­ni­ka­rzy. W 1994 roku gru­pa prze­ży­ła kry­zys zwią­za­ny z kie­run­kiem dzia­łal­no­ści oraz uza­leż­nie­niem od alko­ho­lu. Tego same­go roku gru­pa wystą­pi­ła w poznań­skim klu­bie Sta­ry Bro­war. Kon­cert pozy­tyw­nie przy­czy­nił się do dal­szej dzia­łal­no­ści for­ma­cji oraz zain­spi­ro­wał pierw­sze suk­ce­sy. Wśród nich było zwy­cię­stwo na Festi­wa­lu Grup Roc­ko­wych w Węgo­rze­wie. Zespół wygrał rów­nież eli­mi­na­cje do festi­wa­lu Le Prin­temps de Bour­ges ’95. Następ­nie gru­pa otrzy­ma­ła Nagro­dę Dzien­ni­ka­rzy na Festi­wa­lu Muzy­ków Roc­ko­wych w Jaro­ci­nie. Występ przy­czy­nił się tak­że do pod­pi­sa­nia kon­trak­tu pły­to­we­go z wytwór­nią Iza­be­lin Stu­dio. Efek­tem umo­wy był debiu­tanc­ki album zaty­tu­ło­wa­ny Respect, któ­ry uka­zał się 30 stycz­nia 1995 roku. Pły­ta była pro­mo­wa­na tele­dy­skiem do utwo­ru “God­ność”. W kwiet­niu gru­pa wyje­cha­ła do Fran­cji, gdzie dała kon­cert w ramach Le Prin­temps de Bour­ges, poprze­dza­jąc m.in. Mega­deth, Machi­ne Head i The­ra­py?.

Po powro­cie z Fran­cji zespół zre­ali­zo­wał tele­dysk do utwo­ru “Cisza”. Obraz uzy­skał nomi­na­cję na festi­wa­lu Yach Film w kate­go­rii tele­dysk roku. Kom­po­zy­cja spo­tka­ła się tak­że z zain­te­re­so­wa­niem tele­wi­zji MTV, któ­ra wie­lo­krot­nie wyemi­to­wa­ła tele­dysk w pro­gra­mie Head­ban­gers Ball. Rów­nież w 1995 roku gru­pa zagra­ła na festi­wa­lach Prin­ce Rocks Węgo­rze­wo Poland, Rock Sopot Festi­val oraz Odjaz­dy. W grud­niu Swe­et Noise wziął udział w tra­sie kon­cer­to­wej zespo­łów Vader i Pro­le­ta­ry­at. W tym samym cza­sie zespół opu­ścił Wró­ble­wicz, któ­re­go zastą­pił Grze­gorz “Bigozz” Bigo­siń­ski. Wkrót­ce potem mene­dżer­ką zespo­łu zosta­ła pra­cow­nicz­ka Poly­Gram Pol­ska – Syl­wia Lato, póź­niej­sza żona Pio­tra Moha­me­da. 13 maja 1996 roku uka­zał się dru­gi album for­ma­cji pt. Get­to. Gościn­nie w nagra­niach wzię­ły udział woka­list­ki Nata­lia Kukul­ska i Anja Ortho­dox oraz zespół Vader w skła­dzie: Piotr Wiw­cza­rek, Krzysz­tof Racz­kow­ski, Jaro­sław Łabie­niec i Leszek Rakow­ski. Dru­gi album Swe­et Noise był pro­mo­wa­ny tele­dy­skiem do utwo­ru “Wyżej”, któ­ry wyre­ży­se­ro­wał Yach Pasz­kie­wicz. Kolej­ny obraz pro­mu­ją­cy został zre­ali­zo­wa­ny do kom­po­zy­cji “Bruk”. Klip został wyróż­nio­ny Grand Prix oraz nagro­da­mi w kate­go­riach naj­lep­sza reży­se­ria i naj­lep­szy mon­taż na festi­wa­lu Yach Film. W 1997 roku for­ma­cję opu­ścił jej współ­za­ło­ży­ciel Tomasz “Bal­bi­na” Mać­ko­wiak, któ­re­go zastą­pił Bar­tło­miej “Fido” Czer­nia­chow­ski. 24 mar­ca tego same­go roku uka­za­ła się anglo­ję­zycz­na edy­cja dru­giej pły­ty Swe­et Noise pod tytu­łem Ghet­to.

Na ryn­ku mię­dzy­na­ro­do­wym album był pro­mo­wa­ny tele­dy­skiem do utwo­ru “Ghet­to”. Muzy­cy dali tak­że sze­reg kon­cer­tów za gra­ni­cą, w tym na festi­wa­lach: Rock Pop Bra­ti­sla­va w sto­li­cy Sło­wa­cji i Head­ban­gers Heaven w Holan­dii. Gru­pa kon­cer­to­wa­ła rów­nież w Pol­sce, poprze­dza­jąc m.in. występ Bio­ha­zard w war­szaw­skim klu­bie Pro­xi­ma. Moha­med nawią­zał współ­pra­cę z redak­cją emi­to­wa­ne­go na ante­nie TVP1 pro­gra­mu Mur, wraz z któ­rą zor­ga­ni­zo­wał akcję “Mur prze­ciw­ko prze­mo­cy”. W tym samym cza­sie gru­pę opu­ścił Tomasz “Let­ki” Let­kie­wicz, któ­re­go zastą­pił Maciej “Żuk” Żebrow­ski zna­ny z pierw­sze­go skła­du Swe­et Noise. Rok póź­niej pły­ta Get­to zosta­ła wyróż­nio­na 1. miej­scem w kate­go­rii heavy metal w pod­su­mo­wa­niu maga­zy­nu Gita­ra i Bas. Pismo wyróż­ni­ło tak­że Osiń­skie­go, Let­kie­wi­cza i Bigo­siń­skie­go, któ­rzy zaję­li miej­sca w dzie­siąt­ce wyróż­nio­nych muzy­ków. Następ­nie w kwiet­niu gru­pa otrzy­ma­ła nagro­dę pol­skie­go prze­my­słu fono­gra­ficz­ne­go Fry­de­ry­ka w kate­go­rii album roku metal. Kolej­ne mie­sią­ce 1998 roku gru­pa spę­dzi­ła na kon­cer­to­wa­niu oraz pra­cy nad kolej­nym albu­mem. For­ma­cja wystą­pi­ła m.in. w kato­wic­kim Spodku, poprze­dza­jąc występ Black Sab­bath oraz na festi­wa­lach Rade­gast Open Air w Cze­chach i Wac­ken Open Air w Niem­czech. 13 listo­pa­da uka­zał się trze­ci album gru­py, zaty­tu­ło­wa­ny Koniec wie­ku.

W 1999 roku lider Swe­et Noise – Piotr “Gla­ca” Moha­med wraz ze swo­ją cór­ką Sarą wziął udział w kam­pa­nii anty­nar­ko­ty­ko­wej “Nar­ko­ty­ki – nie bio­rę”. W tym samym roku gru­pa wspar­ła anty­ra­si­stow­ską kam­pa­nię Muzy­ka Prze­ciw­ko Rasi­zmo­wi, fir­mo­wa­nej przez Sto­wa­rzy­sze­nie Nigdy Wię­cej. Wkrót­ce potem Swe­et Noise opu­ścił Bigo­siń­ski, któ­re­go zastą­pił Robert “Cipis” Gaspe­ro­wicz, zna­ny z wystę­pów w for­ma­cji Sla­shing Death. W odno­wio­nym skła­dzie gru­pa dała sze­reg kon­cer­tów w Pol­sce, m.in. w Olec­ku, Skier­nie­wi­cach i Knu­ro­wie. Ponad­to for­ma­cja wystą­pi­ła na festi­wa­lu EB Rock w Węgo­rze­wie, Festi­wa­lu Muzy­ki Mło­dej Bia­ło­ru­si – Baso­wisz­cza, Noc Plna Hvezd w Cze­chach. Pod koniec roku uka­za­ła się anglo­ję­zycz­na wer­sja trze­ciej pły­ty Swe­et Noise pt. The End of Cen­tu­ry. Wydaw­nic­two wypro­du­ko­wa­ne przez Moha­me­da i Osiń­skie­go zosta­ło ponow­nie zmik­so­wa­ne i zma­ste­ro­wa­ne. Następ­nie zespół opu­ścił Czer­nia­chow­ski, któ­re­go zastą­pił Maciej “Śle­py” Głu­chow­ski. W 2000 roku doszło do nie­po­ro­zu­mień z wytwór­nią muzycz­ną Uni­ver­sal Music Pol­ska, któ­ra odrzu­ci­ła mate­riał na czwar­ty album stu­dyj­ny. W kon­se­kwen­cji gru­pa zerwa­ła kon­trakt z wydaw­cą. Tego same­go roku z zespo­łu odszedł Żebrow­ski, któ­re­go zastą­pił Hen­ry Tod. W odno­wio­nym skła­dzie gru­pa odby­ła krót­ką tra­sę kon­cer­to­wą. Muzy­cy wystą­pi­li tak­że na 3. Mię­dzy­na­ro­do­wym Festi­wa­lu Tatu­ażu Arty­stycz­ne­go Mega­tat­too w War­sza­wie.

Jesz­cze w 2000 roku for­ma­cję opu­ścił Robert “Cipis” Gaspe­ro­wicz. Nato­miast pozo­sta­li człon­ko­wie skon­cen­tro­wa­li się na pra­cy nad nagra­nia­mi kolej­ne­go albu­mu robo­czo zaty­tu­ło­wa­ne­go N.U.E.R.H.A. – Sys­tem, porzą­dek, ład – pier­do­lę. W 2001 roku gru­pę opu­ścił Głu­chow­ski, któ­re­go zastą­pił Karol “Toy” Skrzyń­ski. Kon­cer­to­wy skład uzu­peł­ni­li per­ku­si­sta Miss, obsłu­gu­ją­cy sam­ple­ry Paweł Gizgier oraz gita­rzy­ści zna­ni jako X1 i X2. W ośmio­oso­bo­wym skła­dzie for­ma­cja wystą­pi­ła na festi­wa­lu Przy­sta­nek Wood­stock. Opra­wę wizu­al­ną kon­cer­tu opra­co­wał Teatr Pław­na 9. W 2002 roku został usta­lo­ny osta­tecz­ny tytuł nowej pły­ty – Czas ludzi cie­nia. Wydaw­nic­two uka­za­ło się 3 sierp­nia tego same­go roku nakła­dem nale­żą­cej do Swe­et Noise wytwór­ni Noise Inc. oraz Jazz’N’Java. Pły­ta była pro­mo­wa­na tele­dy­skiem do utwo­ru “Dzi­siaj mnie kochasz, jutro nie­na­wi­dzisz” z gościn­nym udzia­łem woka­list­ki Anny Marii Jopek. Rów­nież w 2002 roku zespół wystą­pił ponow­nie na festi­wa­lu Przy­sta­nek Wood­stock. Występ odbył się w nowym skła­dzie. Dru­gim per­ku­si­stą w zastęp­stwie Miss został Tomasz “Dem” Mol­ka, sta­no­wi­sko woka­li­sty wspie­ra­ją­ce­go objął Miko­łaj “Emef” Faj­fer, a obsłu­gą sam­ple­rów i gra­mo­fo­nów zajął się Tomasz “DJ Kostek” Kościel­ny. Opra­wę wizu­al­ną wystę­pu przy­go­to­wał ormiań­ski arty­sta Vahan Bego, póź­niej zwią­za­ny z zespo­łem na sta­łe. We wrze­śniu Swe­et Noise powo­łał sto­wa­rzy­sze­nie mło­dych arty­stów Noise­na­tion.

Na począt­ku 2003 roku for­ma­cja dała sze­reg kon­cer­tów w Pol­sce. W kwiet­niu zespół po raz dru­gi został nagro­dzo­ny Fry­de­ry­kiem w kate­go­rii album roku metal za pły­tę Czas ludzi cie­nia. For­ma­cja, chcąc wyra­zić swój sprze­ciw wobec prak­tyk w pol­skim prze­my­śle muzycz­nym, nie ode­bra­ła wyróż­nie­nia. Następ­nie Swe­et Noise wystą­pił na festi­wa­lu Metal­ma­nia w kato­wic­kim Spodku. Wkrót­ce potem gru­pa otrzy­ma­ła Nagro­dę Zło­te­go Bącz­ka, któ­ra umoż­li­wi­ła Swe­et Noise występ na kolej­nym Przy­stan­ku Wood­stock. 8 listo­pa­da tego same­go roku uka­zał się pią­ty album gru­py, zaty­tu­ło­wa­ny Revol­ta. Na albu­mie gościn­nie wystą­pi­li woka­list­ka Edy­ta Gór­niak, raper Ryszard “Peja” Andrze­jew­ski, woka­li­sta Adam “Ner­gal” Dar­ski i per­ku­si­sta Krzysz­tof “Docent” Racz­kow­ski. Wydaw­nic­two było pro­mo­wa­ne tele­dy­skiem do utwo­ru “Jeden taki dzień” w reży­se­rii Miko­ła­ja Górec­kie­go i Pio­tra Moha­me­da. W 2004 roku uka­za­ło się pierw­sze DVD zespo­łu pt. Przy­sta­nek Wood­stock – Live z zapi­sem kon­cer­tu na festi­wa­lu Przy­sta­nek Wood­stock. Latem 2005 roku do gru­py dołą­czył per­ku­si­sta Krzysz­tof “Docent” Racz­kow­ski, któ­ry zmarł nagle w sierp­niu tego same­go roku. 3 sierp­nia 2007 roku uka­zał się album gru­py pt. The Trip­tic. W czę­ści utwo­rów na pły­cie zosta­ły wyko­rzy­sta­ne śla­dy per­ku­sji zare­je­stro­wa­ne przez Racz­kow­skie­go. W nagra­niach wzię­li udział tak­że afry­kań­scy arty­ści: Zuki­le Malah­la­na, Lipuo Tsi­ra Titi czy Teba Shum­ba. Pły­ta zosta­ła obję­ta hono­ro­wym patro­na­tem Amba­sa­dy Repu­bli­ki Połu­dnio­wej Afry­ki. Wydaw­nic­two było pro­mo­wa­ne tele­dy­skiem do utwo­ru “Sym­pa­thy For The Devil Part 666” będą­cy inter­pre­ta­cją z reper­tu­aru The Rol­ling Sto­nes. Pod koniec roku został opu­bli­ko­wa­ny dru­gi tele­dysk pro­mu­ją­cy pły­tę – “Give It All Away”. W utwo­rze wystą­pił gościn­nie Zuki­le Malah­la­na. Pły­ta The Trip­tic była ostat­nią zre­ali­zo­wa­ną z udzia­łem gita­rzy­sty Toma­sza Osiń­skie­go, któ­ry opu­ścił zespół z nie­wy­ja­śnio­nych przy­czyn. Pro­mo­cji ostat­nie­go albu­mu Swe­et Noise nie towa­rzy­szy­ły kon­cer­ty. Nastą­pi­ła tak­że desta­bi­li­za­cja skła­du for­ma­cji, któ­ra od 2007 roku sta­no­wi trio.

W 2007 roku Moha­med napi­sał muzy­kę na potrze­by fil­mu We Are the Stran­ge w reży­se­rii M dot Stran­ge. Ścież­ka dźwię­ko­wa zosta­ła wyda­na na pły­cie DVD wraz z obra­zem. W 2008 roku woka­li­sta pod­jął współ­pra­cę z japoń­skim pro­du­cen­tem i mul­tiin­stru­men­ta­li­stą, Toshim Kasa­im. Efek­tem był pro­jekt pod nazwą Ser­ce, w ramach któ­re­go powsta­ły trzy utwo­ry opu­bli­ko­wa­ne na pro­fi­lu Myspa­ce duetu. Rów­nież w 2008 roku pod nazwą Noise Inc. Moha­med wydał album The Cle­an Cut Bla­de zawie­ra­ją­cy nagra­nia z gatun­ku noise. Pły­ta zosta­ła udo­stęp­nio­na bez­płat­nie w for­mie digi­tal down­lo­ad. Rok póź­niej woka­li­sta nawią­zał współ­pra­cę z basi­stą Justi­nem Chan­cel­lo­rem z zespo­łu Tool. Muzy­cy utwo­rzy­li pro­jekt pod nazwą M.T.void oraz nagra­li album zaty­tu­ło­wa­ny Nothing’s Mat­ter. Wszyst­kie kom­po­zy­cje zosta­ły napi­sa­ne, wypro­du­ko­wa­ne i zmik­so­wa­ne przez Chan­cel­lo­ra i Moha­me­da. Maste­ring wyko­nał Bob Ludwig, zna­ny m.in. ze współ­pra­cy z taki­mi zespo­ła­mi jak: AC/DC, Pink Floyd, Nirva­na oraz Rage Aga­inst the Machi­ne. Zapo­wia­da­na pły­ta osta­tecz­nie nie zosta­ła wyda­na. Część nagrań M.T.void zosta­ła udo­stęp­nio­na w ser­wi­sie Myspa­ce.

W 2019 roku Piotr “Gla­ca” Moha­med reak­ty­wo­wał zespół, zapra­sza­jąc do współ­pra­cy nowych muzy­ków oraz wie­lo­let­nie­go gita­rzy­stę Swe­et Noise Toma­sza “Magi­ca” Osiń­skie­go. W lip­cu 2019 zespół zagrał kon­cer­ty w Pozna­niu i Prusz­czu Gdań­skim, zaś w listo­pa­dzie i grud­niu mia­ła miej­sce tra­sa kon­cer­to­wa Respect Tour, pod­czas któ­rej odby­ło się kolej­nych osiem wystę­pów: w Bia­łym­sto­ku, Kra­ko­wie, Szcze­ci­nie, Wro­cła­wiu, Zabrzu, Lubli­nie, Gdy­ni oraz w War­sza­wie . Nazwa tra­sy była zwią­za­na z 25-leciem wyda­nia pierw­sze­go albu­mu zespo­łu Respect.

Muzyka i teksty

Zespół Swe­et Noise nie stro­nił od muzycz­nych eks­pe­ry­men­tów. Pierw­sza deka­da dzia­łal­no­ści zespo­łu zosta­ła jed­nak­że opar­ta na nur­cie hard­co­re z ele­men­ta­mi heavy meta­lu i sze­ro­ko poję­te­go roc­ka. Na wyda­nym w 2002 roku albu­mie Czas ludzi cie­nia gru­pa nawią­za­ła do sty­li­sty­ki indu­strial meta­lu i muzy­ki elek­tro­nicz­nej. Z kolei na wyda­nym rok póź­niej albu­mie Revol­ta zaist­nia­ły ele­men­ty hip-hopu. W 2007 roku uka­zał się ostat­ni album for­ma­cji, zaty­tu­ło­wa­ny The Trip­tic. Na pły­cie gru­pa zacho­wa­ła nawią­za­nia do muzy­ki indu­strial­nej, uzu­peł­nio­nej taki­mi gatun­ka­mi jak: ambient, muzy­ka etnicz­na i soul.

Ponad­to w twór­czo­ści gru­py wyraź­ne są wpły­wy takich gatun­ków jak metal alter­na­tyw­ny i hard rock. Auto­rem tek­stów od począt­ku dzia­łal­no­ści Swe­et Noise był Piotr “Gla­ca” Moha­med. Woka­li­sta nawią­zy­wał do takich zagad­nień, jak ter­ro­ryzm, prze­moc, cier­pie­nie, korup­cja, wyzysk i rasizm. Moha­med w swych tek­stach czę­sto uży­wał pro­ste­go, suge­styw­ne­go języ­ka i wul­ga­ry­zmów.

Wideografia