T.Love
Biografia

T.Love – pol­ski zespół muzycz­ny zało­żo­ny w 1982 w Czę­sto­cho­wie. W począt­kach karie­ry, w latach 80. XX wie­ku, pozo­sta­ją­cy pod wpły­wem punk roc­ka, a z upły­wem cza­su korzy­sta­ją­cy rów­nież ze sty­li­sty­ki reg­gae, rock and rol­la, glam roc­ka, pop roc­ka. Więk­szość albu­mów gru­py uzy­ska­ło sta­tus zło­tych płyt, a skła­dan­ko­wy Love, Love, Love — The Very BesT.Love — w roku 2012 sta­tus pla­ty­no­wej pły­ty. W trak­cie dotych­cza­so­wej karie­ry zespół zagrał kon­cer­ty pra­wie w całej Euro­pie, a tak­że wie­lo­krot­nie w Sta­nach Zjed­no­czo­nych.

Historia

Zespół T.Love został zało­żo­ny w stycz­niu 1982 jako Teena­ge Love Alter­na­ti­ve i pod taką nazwą dzia­łał do 1987. Two­rzy­li go: Zyg­munt Stasz­czyk (śpiew, począt­ko­wo tak­że gita­ra baso­wa), Janusz Kno­row­ski (gita­ra elek­trycz­na), Dariusz Zając (instru­men­ty kla­wi­szo­we) i Jacek Wudec­ki (per­ku­sja) – kole­dzy uczęsz­cza­ją­cy do IV LO w Czę­sto­cho­wie. W 1983 roku wystą­pi­li pod­czas mal­bor­skie­go festi­wa­lu “Mal­rock”, gdzie ci gra­ją­cy gościn­nie debiu­tan­ci, zapre­zen­to­wa­li się na dużej sce­nie obok zespo­łów zawo­do­wych. W tym samym roku do zespo­łu dołą­czy­li: gita­rzy­sta Woj­ciech Wie­rus, zastą­pio­ny pół roku póź­niej przez Andrze­ja Zeń­czew­skie­go, a tak­że Jacek Śliw­czyń­ski, któ­ry prze­jął rolę basi­sty od Muń­ka.

W roku 1984 T.Love Alter­na­ti­ve zagrał, w cha­rak­te­rze gwiaz­dy, pod­czas Festi­wa­lu w Jaro­ci­nie. Zare­je­stro­wa­ny został wów­czas mate­riał na pierw­szą kase­tę — Nasz Bube­lon, zna­ny rów­nież jako Nasz Baby­lon. Tile­le Records, ofi­cjal­nie wydaw­ca pły­ty, tak napraw­dę nie ist­niał, a kase­ty były roz­pro­wa­dza­ne w trak­cie kon­cer­tów.

Kolej­ny rok przy­niósł zapro­sze­nie od Ton­pres­su do udzia­łu w nagra­niu skła­dan­ki Jesz­cze młod­sza gene­ra­cja. Zespół zare­je­stro­wał wów­czas utwór “Zabi­jan­ka”, a oprócz tego — w trak­cie pię­cio­go­dzin­nej sesji — nagrał mate­riał na dru­gą kase­tę, zaty­tu­ło­wa­ną Cha­my idą. T.Love Alter­na­ti­ve miał też wystą­pić w Pozna­niu pod­czas Festi­wa­lu Rock Are­na, jed­nak Muniek i Jacek “Sło­niu” Wudec­ki zosta­li zatrzy­ma­ni przez Mili­cję Oby­wa­tel­ską za posia­da­nie zbyt dużych ilo­ści alko­ho­lu i do kon­cer­tu nie doszło.

W 1988 roku zespół T.Love Alter­na­ti­ve wydał swój ostat­ni album pod tytu­łem Miej­sco­wi – live wyda­ny przez Tile­le Records. Pod­czas pro­duk­cji tego albu­mu dotych­cza­so­wy per­ku­si­sta został zastą­pio­ny przez muzy­ka gru­py Kobra­noc­ka, Pio­tra Wysoc­kie­go, a na sak­so­fo­nie Toma Pierz­chal­skie­go chwi­lo­wo zastą­pił Wal­de­mar Zabo­row­ski.

W 1989 roku zespół zmie­nił nazwę na T.Love. W tym roku w sprze­da­ży poja­wił się pierw­szy ofi­cjal­ny album gru­py pod tytu­łem Wycho­wa­nie, nagra­ny już w nowym skła­dzie. Wkrót­ce potem Muniek wyje­chał do Anglii, co spo­wo­do­wa­ło roz­pad zespo­łu.

Stasz­czyk wró­cił do Pol­ski w roku 1990 i reak­ty­wo­wał zespół. Z daw­ne­go skła­du nie pozo­stał jed­nak nikt, poza woka­li­stą. W nowym skła­dzie zna­leź­li się: gita­rzy­ści Jan Bene­dek i Krzysz­tof Szy­mań­ski, per­ku­si­sta Jaro­sław “Sid­ney” Polak, a tak­że basi­sta Prze­my­sław Wój­cic­ki. Nie­ba­wem gru­pa nagra­ła nowy album, wyda­ny w 1991 roku, Pocisk miło­ści, zawie­ra­ją­cy mię­dzy inny­mi utwór “War­sza­wa”. Ten sam rok przy­niósł kolej­ne zmia­ny per­so­nal­ne: Krzysz­tof Szy­mań­ski został zastą­pio­ny przez Krzysz­to­fa Zawad­kę, a następ­nie przez Jac­ka Per­kow­skie­go, zaś rolę basi­sty prze­jął na chwi­lę Tomasz Gro­cho­wal­ski, by jesz­cze w tym samym roku prze­ka­zać ją Paw­ło­wi Nazim­ko­wi.

W roku 1992 powstał kolej­ny krą­żek stu­dyj­ny zespo­łu o nazwie King. Wyda­na zosta­ła tak­że skła­dan­ka Dzie­ci rewo­lu­cji 1982–92, któ­ra zawie­ra­ła utwo­ry z cza­sów T.Love Alter­na­ti­ve, 2 utwo­ry z albu­mu Wycho­wa­nie a tak­że 5 utwo­rów nagra­nych już w nowym skła­dzie.

W 1993 z zespo­łu odszedł Jan Bene­dek, do tej pory jego głów­ny kom­po­zy­tor. Zastą­pił go Maciej Maj­chrzak. W roku 1994 T.Love wydał dwa albu­my. Wio­sną uka­zał się kon­cer­to­wy I Love You, któ­ry zawie­rał dodat­ko­wo trzy nowe pio­sen­ki nagra­ne już bez Bened­ka. Były to: I love you, nagra­ne w dwóch wer­sjach języ­ko­wych, oraz cover fran­cu­skiej gru­py Mano Negra “Syn mia­sta” – w ory­gi­na­le “Out of Time Man”. Jesie­nią pre­mie­rę mia­ła pły­ta Pry­mi­tyw. Pły­ta była pro­sta, zde­cy­do­wa­nie roc­ko­wa. Jako że zespół korzy­stał też ze sty­li­sty­ki reg­gae, na pły­cie poja­wi­ła się pio­sen­ka “Bóg”, dłu­go utrzy­mu­ją­ca się na listach prze­bo­jów.

1995 to rok pre­mie­ry albu­mu T.Love Alter­na­ti­ve Czę­sto­cho­wa 1982–1985, któ­ry uka­zał się nakła­dem S.P. Records.

Zmia­nę sty­li­stycz­ną przy­nio­sła pły­ta Al Capo­ne z maja 1996. Zna­la­zły się na niej takie sin­gle jak “Jak Żądło”, a tak­że duet z Korą w utwo­rze “Klaps”. Muzycz­ną kon­ty­nu­acją oka­zał się następ­ny album Chło­pa­ki nie pła­czą, zapre­zen­to­wa­ny jesie­nią 1997 roku. Utwór tytu­ło­wy był pasti­szem boys-ban­dów, kró­lu­ją­cych w tam­tym cza­sie na listach prze­bo­jów. Poza “Chło­pa­ki nie pła­czą”, kra­jo­we roz­gło­śnie czę­sto gry­wa­ły tak­że “Sto­krot­kę”, oraz “Jest super”, komen­tu­ją­cy pol­ską poli­ty­kę lat 90. Rok póź­niej T.Love zde­cy­do­wał, że war­to wydać skła­dan­kę z naj­więk­szy­mi prze­bo­ja­mi zespo­łu, któ­ra zosta­ła zaty­tu­ło­wa­na BesT.Love. Oprócz zna­nych pio­se­nek z róż­nych lat, zna­la­zły się na niej dwa pre­mie­ro­we utwo­ry: “Zero” i “Ewa”.

W 1998 roku zespół zaan­ga­żo­wał się w dzia­łal­ność anty­ra­si­stow­ską, a jego pio­sen­ka “Ogo­lo­ne kobie­ty” zna­la­zła się na pierw­szej skła­dan­ce Muzy­ka prze­ciw­ko rasi­zmo­wi, fir­mo­wa­nej przez Sto­wa­rzy­sze­nie Nigdy Wię­cej.

Rok póź­niej, w stu­diu Pro­to­col w Lon­dy­nie, zespół nagrał pły­tę Anty­idol, zre­ali­zo­wa­ną przez Nie­la Simon­sa. Zare­je­stro­wa­ny w 1999 roku album zawie­rał 11 nowych utwo­rów, w tym pro­mu­ją­ce krą­żek: “Banal­ny” i “Pio­sen­ka”. Anty­idol sprze­dał się zde­cy­do­wa­nie sła­biej od wcze­śniej­szych płyt T.Love. Jego brzmie­nie przy­po­mi­na­ło tro­chę wydaw­nic­twa zespo­łu Blur, któ­ry też korzy­stał z tego same­go stu­dia. Album został oce­nio­ny jako swo­isty powrót do korze­ni, ale w nowym sty­lu.

W 2001 T.Love zapre­zen­to­wał pły­tę Model 01, któ­ra muzycz­nie przy­po­mi­na­ła nie­co poprzed­nicz­kę, choć była bar­dziej popo­wa. Tek­sty Muń­ka czę­sto nego­wa­ły ówcze­sne realia. Album pro­mo­wa­ło pięć sin­gli: “Nie, nie, nie”, “Jaz­da”, nagra­na z gościn­nym udzia­łem Agi Moraw­skiej, “Ajrisz”, “Tok­sycz­ni cza­ro­dzie­je” i “Moje pie­nią­dze”. W nagry­wa­niu krąż­ka gościn­nie udział wzię­li tak­że mię­dzy inny­mi: Kazik, Kay­ah i Fisz.

W 2002 zosta­ła zare­je­stro­wa­na, a w 2003 wyda­na kon­cer­tów­ka T.Live, będą­ca zapi­sem jubi­le­uszo­we­go wystę­pu kape­li w klu­bie Sto­do­ła w War­sza­wie z oka­zji 20-lecia gru­py. Zespół nagrał też trzy pre­mie­ro­we pio­sen­ki: “Euro­pol­skę”, “Pozy­tyw” i kolej­ny pastisz, “Polish boy­friend”. W tym samym roku uka­zał się na CD sound­track do kome­dii Super­pro­duk­cja w reży­se­rii Juliu­sza Machul­skie­go, któ­ry, oprócz sta­rych utwo­rów T.Love, zawie­rał tak­że dwa nowe: “Bang, bang” i “Luź­ny Yanek”.

W mar­cu 2006 gru­pa wyda­ła album, nad któ­rym pra­co­wa­ła od 2005 roku z udzia­łem nowe­go kla­wi­szow­ca, Micha­ła Marec­kie­go, a tak­że z zapro­szo­ny­mi do współ­pra­cy sta­ry­mi człon­ka­mi zespo­łu. Został prze­wrot­nie zaty­tu­ło­wa­ny ”I Hate Roc­k’n’Roll”, choć w isto­cie sta­no­wił powrót do korze­ni gru­py. Pły­ta muzycz­nie była naj­bar­dziej roc­k’n’rol­lo­wym dzie­łem skła­du od cza­sów Pry­mi­ty­wu. W tek­stach zna­la­zło się wie­le odnie­sień do gorz­kich doświad­czeń. Pew­ną popu­lar­ność zdo­by­ły utwo­ry: “Gni­ją­cy Świat” i “Jazz nad Wisłą”. Na pły­cie zna­la­zły się też trzy pio­sen­ki w sty­lu reg­gae.

Z dniem 1 stycz­nia 2007 roku zespół opu­ścił gita­rzy­sta i kom­po­zy­tor Jacek Per­kow­ski. Pod­czas tra­sy kon­cer­to­wej, trwa­ją­cej od maja do wrze­śnia tego roku, zagra­ło czte­rech kan­dy­da­tów na jego miej­sce (Łukasz Lach powią­za­ny z zespo­łem L.Stadt, Krzysz­tof Rychard, Piotr Cza­jer i Jan Pęczak), z któ­rych następ­nie T.Love wyło­nił następ­cę, Jana Pęcza­ka.

Dnia 12 listo­pa­da 2007 w Hard Rock Cafe w War­sza­wie odby­ła się kon­fe­ren­cja pra­so­wa, pod­czas któ­rej zapre­zen­to­wa­no ofi­cjal­ną bio­gra­fię zespo­łu, zaty­tu­ło­wa­ną Potrze­bu­ję Wczo­raj, autor­stwa Mag­dy Patry­as. Tom uka­zał się nakła­dem wydaw­nic­twa Lam­pa i Iskra Boża z oka­zji 25-lecia zespo­łu. Pro­mo­wa­ny był jesien­ną tra­są kon­cer­to­wą roz­po­czę­tą dwa dni póź­niej, a zakoń­czo­ną 13 grud­nia 2007. W jej trak­cie T.Love zagrał 13 kon­cer­tów. W War­sza­wie, gdzie co roku odby­wa się zlot fanów, mia­ło rów­nież pre­mie­rę inne wydaw­nic­two — książ­ka, napi­sa­na przez bar­dzo bli­sko zwią­za­ne­go z zespo­łem mode­ra­to­ra fan­klu­bu, a tak­że póź­niej­sze­go admi­ni­stra­to­ra ofi­cjal­nej stro­ny inter­ne­to­wej, Mar­ci­na “Siwe­go” Sty­czyń­skie­go, pod tytu­łem: Siwy chciał grać w T.Love. Zosta­ły tam zawar­te oso­bi­ste opi­sy kon­cer­tów, pry­wat­nych spo­tkań, cie­ka­wych wyda­rzeń i wspo­mnień.

Latem 2008 roku, pod­czas Festi­wa­lu TOP­tren­dy 2008, zespół zagrał jubi­le­uszo­wy kon­cert z udzia­łem muzy­ków ze wcze­śniej­szych skła­dów, a tak­że gościn­nie ze Sta­ni­sła­wem Soy­ką i Ada­mem Nowa­kiem z zespo­łu Raz Dwa Trzy. 7 listo­pa­da nato­miast wyda­na zosta­ła skła­dan­ka pod tytu­łem Love, Love Love, The Very BesT.Love, zawie­ra­ją­ca ponad 40 utwo­rów z prze­strze­ni 26 lat ist­nie­nia gru­py, a tak­że 2 nowe pio­sen­ki. Ich tytu­ły to: “Love,Love,Love” (jest ona tak­że pierw­szym sin­glem z pły­ty, do któ­rej został nakrę­co­ny tele­dysk, wyre­ży­se­ro­wa­ny przez Krzysz­to­fa Ostrow­skie­go) oraz “Praw­dzi­we życie” – oba zosta­ły zare­je­stro­wa­ne we wrze­śniu 2008 w stu­diu Pol­skie­go Radia Stu­dio S‑4 pod okiem Lesz­ka Kamiń­skie­go, któ­ry był tak­że ich współ­pro­du­cen­tem. Osta­tecz­nie wydaw­nic­two otrzy­ma­ło sta­tus pla­ty­no­wej pły­ty.

11 paź­dzier­ni­ka 2009 w Radio Zet miał swo­ją pre­mie­rę sin­giel “Tina”, pro­mu­ją­cy solo­wy pro­jekt Muń­ka Stasz­czy­ka, zre­ali­zo­wa­ny we współ­pra­cy z byłym gita­rzy­stą T.Love, Jan­kiem Bene­de­kiem. Pre­mie­ra albu­mu odby­ła się 15 mar­ca 2010 roku.

Latem 2010 r. pod­czas jed­ne­go z kon­cer­tów doszło do kon­tro­wer­syj­nej sytu­acji pod­czas kon­cer­tu w Pszo­wie na Ślą­sku: woka­li­sta T.Love miał (jak sam okre­ślił) “pew­ne pro­ble­my” po wypi­ciu kil­ku drin­ków. Muniek prze­pro­sił za nie­dy­spo­zy­cję, a zespół w ramach rekom­pen­sa­ty zagrał następ­ny kon­cert w Pszo­wie w innym ter­mi­nie za dar­mo.

W tym cza­sie Muniek wskrze­sił T.Love Alter­na­ti­ve, cze­go efek­tem było wyda­nie w 2011 roku przez S.P. Records albu­mu Czę­sto­cho­wa 1982–2011, zawie­ra­ją­ce­go archi­wal­ne nagra­nia sta­re­go skła­du i dwa nowe utwo­ry: “Gorącz­ka 2011” oraz “Chry­stus Tesco i Nic”. Następ­nie uka­za­ło się na ryn­ku DVD z zapi­sem z czę­sto­chow­skie­go kon­cer­tu w klu­bie Zero, zaty­tu­ło­wa­ne 100 proc. Live.

W roku 2012 T.Love był jed­nym z pię­ciu zespo­łów wystę­pu­ją­cych pod­czas impre­zy ple­ne­ro­wej z oka­zji otwar­cia Sta­dio­nu Naro­do­we­go w War­sza­wie. Od począt­ku roku gru­pa odby­wa­ła pró­by, łącz­nie oko­ło 80, by przy­go­to­wać się do zare­je­stro­wa­nia Old is Gold, pierw­sze­go od 6 lat krąż­ka dłu­go­gra­ją­ce­go, zawie­ra­ją­ce­go cał­ko­wi­cie pre­mie­ro­wy mate­riał. W mię­dzy­cza­sie zespół obcho­dził swo­je 30-lecie, któ­re uczcił gra­jąc dwa duże kon­cer­ty: pierw­szy z nich, fetu­ją­cy raczej same­go Muń­ka, obył się 6 maja na Pla­cu Bie­gań­skie­go w Czę­sto­cho­wie, z gościn­nym udzia­łem mię­dzy inny­mi: Mar­ty­ny Jaku­bo­wicz, Sta­ni­sła­wa Soy­ki, Ada­ma Nowa­ka, Mar­ka Pie­kar­czy­ka, Titu­sa i Gra­ba­ża, dru­gi T.Love zagrał w czerw­cu tego same­go roku pod­czas 49. Kra­jo­we­go Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu.

Dwu­pły­to­wy album Old is Gold uka­zał się na ryn­ku 16 paź­dzier­ni­ka 2012, po czym zespół ruszył w tra­sę obej­mu­ją­cą 21 miast, a zwień­czo­ną kon­cer­tem w stu­diu im. Agniesz­ki Osiec­kiej. W jego trak­cie zespół otrzy­mał Zło­tą Pły­tę za sprze­daż ponad 15 tysię­cy egzem­pla­rzy pły­ty. Po tym wystę­pie T.Love ogło­sił urlop, prze­rwa­ny tyl­ko raz, dla muzycz­ne­go uczcze­nia 50. uro­dzin Zyg­mun­ta Stasz­czy­ka.

Dwa­dzie­ścia lat od pre­mie­ry albu­mu “Pry­mi­tyw”, w paź­dzier­ni­ku 2014, zespół wydał zre­ma­ste­ro­wa­ną edy­cję tej pły­ty, zawie­ra­ją­cą dodat­ko­wo trzy nowe utwo­ry: “Ita­lię”, “Pole Garn­ca­rza”, a tak­że “Jał­tę”, będą cove­rem pio­sen­ki Jac­ka Kacz­mar­skie­go oraz nagra­nie z kon­cer­tu zare­je­stro­wa­ne­go w 1994 roku w kra­kow­skim stu­diu TVP Łęg. Po pre­mie­rze wydaw­nic­twa, T.Love roz­po­czął jego pro­mo­cję poprzez tra­sę kon­cer­to­wą, zakoń­czo­ną wystę­pem w Sto­do­le z gościn­nym udzia­łem Kata­rzy­ny Nosow­skiej i Fisza. W sumie, w cią­gu całe­go roku, zespół zagrał 70 kon­cer­tów, w tym mię­dzy inny­mi w zakła­dzie kar­nym w Opo­lu Lubel­skim, w Aresz­cie Śled­czym przy ul. Rako­wiec­kiej w War­sza­wie, a tak­że, już po raz dru­gi, na Festi­wa­lu Wood­stock, z gościn­nym udzia­łem Kasi Kowal­skiej i Titu­sa z zespo­łu Acid Drin­kers.

W paź­dzier­ni­ku 2015 odby­ła się poże­gnal­na tra­sa pierw­sze­go, czę­sto­chow­skie­go, skła­du T.Love Alter­na­ti­ve, pro­mu­ją­ca podwój­ne wydaw­nic­two (CD oraz DVD), zaty­tu­ło­wa­ne T.Love Alter­na­ti­ve 1982–2015, któ­re uka­za­ło się na ryn­ku w dniu 1 paź­dzier­ni­ka nakła­dem S.P. Records. Wer­sja CD, obok wystę­pu zare­je­stro­wa­ne­go pod­czas Festi­wa­lu w Cie­sza­no­wie z roku poprzed­nie­go, zawie­ra­ła dwa pre­mie­ro­we kawał­ki stu­dyj­ne, nagra­ne przez sta­ry skład w lip­cu w Tar­cho­stu­dio, peł­nią­cym na co dzień funk­cję sali prób T.Love. Na wer­sję DVD, obok wspo­mnia­ne­go wcze­śniej kon­cer­tu, zło­ży­ły się rów­nież archi­wa­lia fil­mo­we z lat 2003–2015 oraz dwa tele­dy­ski. Całość zosta­ła dedy­ko­wa­na nie­ży­ją­cym już muzy­kom T.Love Alter­na­ti­ve: Jac­ko­wi “Sło­nio­wi” Wudec­kie­mu, Rafa­ło­wi “Wło­czo­wi” Wło­czew­skie­mu, Hen­ry­ko­wi Wasąż­ni­ko­wi oraz wszyst­kim innym, któ­rzy w latach 80. bra­li udział w dzia­łal­no­ści zespo­łu.

Jesie­nią 2016 powstał nowy stu­dyj­ny album gru­py zaty­tu­ło­wa­ny po pro­stu T.Love. W paź­dzier­ni­ku 2017 r. Muniek Stasz­czyk poin­for­mo­wał o zamia­rze zawie­sze­nia dzia­łal­no­ści zespo­łu, argu­men­tu­jąc jed­nak, że chciał­by (…)nagrać jakąś faj­ną pły­tę z zespo­łem, ale żeby to móc zro­bić, to musi­my od sie­bie odpo­cząć. W 2022 roku pla­no­wa­ne jest wzno­wie­nie dzia­łal­no­ści zespo­łu z oka­zji 40-lecia.