Wojciech Waglewski
Biografia

Woj­ciech Anto­ni Waglew­ski (ur. 21 kwiet­nia 1953 w Nowym Sączu) – pol­ski gita­rzy­sta, kom­po­zy­tor, aran­żer i pro­du­cent muzycz­ny. Czło­nek Aka­de­mii Fono­gra­ficz­nej ZPAV oraz Pol­skiej Aka­de­mii Fil­mo­wej.

Syn Jerze­go Waglew­skie­go. Żona­ty z Gra­ży­ną, z któ­rą ma dwóch synów, arty­stów hip-hopo­wych: Fisza (Bar­tosz, 1978) i Ema­de (Piotr, 1981).

Muzyczne początki

Stu­dio­wał socjo­lo­gię. Począt­ko­wo grał w war­szaw­skim klu­bie stu­denc­kim Alfa, skąd mię­dzy inny­mi za namo­wą Zbi­gnie­wa Hoł­dy­sa, tra­fił do klu­bu Medyk.

{{CytatD

|I tak tra­fi­łem w 1969 r. do Fatum, na miej­sce zwol­nio­ne przez Dar­ka Koza­kie­wi­cza, któ­ry nie tyl­ko dla mnie był wte­dy gwiaz­dą, “pol­skim Hen­dri­xem”… Ja tak­że gra­łem z tą gru­pą hen­dri­xow­skie kom­po­zy­cje, lecz mniej agre­syw­nie niż Darek, clap­to­now­ską tech­ni­ką…

|Woj­ciech Waglewski|Magazyn Muzycz­ny, Voo Voo – kon­kret­ne zamówienie|width=50%

}}

… a ich wspól­ne muzycz­ne korze­nie spra­wią że 26 lat póź­niej spo­tka­ją się z Dar­kiem Koza­kie­wi­czem przy oka­zji nagra­nia pły­ty Tri­bu­te to Eric Clap­ton.

Na począt­ku lat 70. Waglew­ski przez krót­ki okres współ­pra­co­wał z Micha­łem Urba­nia­kiem, współ­two­rzył rów­nież zespo­ły Zen i Nir­wa­na. Po okre­sie gra­nia w klu­bach stu­denc­kich Waglew­ski z gru­pą muzy­ków o płyn­nym skła­dzie eks­pe­ry­men­to­wał z wła­sny­mi pomy­sła­mi kom­po­zy­tor­ski­mi w kli­ma­cie zbli­żo­ny­mi do twór­czo­ści Maha­vi­sh­nu Orche­stra. Jed­no­cze­śnie jako muzyk sesyj­ny brał udział w nagra­niu wie­lu płyt. Muzycz­ną karie­rę prze­rwa­ło wcie­le­nie Waglew­skie­go w 1978 roku do woj­ska.

Osjan

{{CytatD

|Kie­dy posze­dłem do woj­ska nagle zaczą­łem myśleć nad tym wszyst­kim co dotych­czas robi­łem, to był taki cios w gło­wę. Przy­pad­kiem wte­dy zaplą­ta­łem się w zespół Osjan i jak się oka­za­ło nie był to przy­pa­dek, ponie­waż była to gru­pa, z któ­rą naj­dłu­żej pra­co­wa­łem i nauczy­łem się w niej bar­dzo dużo. Wów­czas zerwa­łem z krę­giem pro­fe­sjo­nal­nych muzy­ków i zaczą­łem się poru­szać w zupeł­nie innym świe­cie, w obsza­rze innej muzy­ki. To był począ­tek pew­ne­go pro­ce­su, zaczą­łem nabie­rać pew­no­ści w tym co robi­łem. (…) W Osja­nie zosta­łem posta­wio­ny w takiej sytu­acji, że po mini­mal­nej ilo­ści prób, zna­la­złem się sam na sce­nie i musia­łem zagrać 10 minut solo bez nagło­śnie­nia, tyl­ko sama aku­stycz­na gita­ra. Wte­dy musia­łem zagrać jakieś waż­ne opo­wia­da­nie, nie naj­szyb­ciej czy naj­wol­niej tyl­ko coś o sobie.

|Woj­ciech Waglewski|Miesięcznik Non Stop 1986|width=80%

}}

Hołdys, I Ching i MWNH

W latach 1982–1983 zachę­co­ny przez Zbi­gnie­wa Hoł­dy­sa wziął udział w sesji I Ching, w ramach któ­rej Waglew­ski udzie­lał się nie tyl­ko jako gita­rzy­sta, ale rów­nież jako kom­po­zy­tor (Milo), a nawet woka­li­sta (Ja pło­nę z albu­mu I Ching).

{{CytatD

|Zby­szek zade­cy­do­wał o tym, w spo­sób dosyć bru­tal­ny, za co mu jestem wdzięcz­ny do koń­ca życia, że wydo­by­łem z sie­bie głos. Było to moim marze­niem od dłuż­sze­go cza­su i w chwi­li kie­dy wresz­cie wydo­by­łem ten głos mia­łem już for­mu­łę całe­go gra­nia.

|Woj­ciech Waglewski|Miesięcznik Non Stop 1986|width=80%

}}

Współ­pra­ca Waglew­ski-Hoł­dys prze­bie­ga­ła na tyle har­mo­nij­nie, że po roz­mo­wach w cza­sie wspól­nie spę­dzo­nych waka­cji muzy­cy posta­no­wi­li powo­łać do życia nowy zespół. W ten spo­sób z sesji I Ching wyło­ni­ła się w roku 1984 gru­pa Moraw­ski Waglew­ski Nowic­ki Hoł­dys.

Voo Voo

W roku 1985 w radio poja­wi­ły się nagra­nia zapo­wia­da­ne jako “Moraw­ski Waglew­ski Nowic­ki Hoł­dys bez Hoł­dy­sa”, któ­re następ­nie zaczę­to sygno­wać ini­cja­ła­mi lide­ra, Wojt­ka Waglew­skie­go. W ten spo­sób w mediach roz­po­czął funk­cjo­no­wa­nie zespół Voo Voo, z któ­rym Woj­ciech Waglew­ski złą­czył nie­ro­ze­rwal­nie następ­ne lata swo­jej dzia­łal­no­ści, będąc nie tyl­ko jego zało­ży­cie­lem, ale i lide­rem.

Kariera solowa

Nie­za­leż­nie od głów­ne­go nur­tu swo­jej dzia­łal­no­ści z zespo­łem Voo Voo Waglew­ski kon­ty­nu­ował dzia­łal­ność solo­wą. Poza dedy­ko­wa­ną żonie Gra­ży­nie oso­bi­stą pły­tą Gra-Żonie kom­po­no­wał muzy­kę teatral­ną i fil­mo­wą, z cze­go część uka­za­ła się na pły­tach (np. Jasne błę­kit­ne okna).

Współpraca z innymi artystami

Współ­pra­co­wał z taki­mi arty­sta­mi jak Raz, Dwa, Trzy, Kazik, T.Love, Mar­ty­na Jaku­bo­wicz, Rena­ta Prze­myk, Lech Janer­ka, Edy­ta Bar­to­sie­wicz, Atrak­cyj­ny Kazi­mierz, Justy­na Stecz­kow­ska, Anto­ni­na Krzysz­toń, Nata­lia Kor­cza­kow­ska, Kay­ah, Maria Peszek, Pla­te­au czy Abra­dAb.

Spe­cjal­no­ścią Wojt­ka Waglew­skie­go sta­ły się duety. Wystę­po­wał m.in. z Toma­szem Stań­ką, Macie­jem Maleń­czu­kiem, Mate­uszem Pospie­szal­skim, Macie­jem Sob­cza­kiem, Bart­kiem “Boru­tą” Łęczyc­kim. W pla­nach ma pły­tę z Lesz­kiem Moż­dże­rem.

Od 2008 roku wraz z synem Fiszem pro­wa­dzi audy­cję “Magiel Wagli” w Pro­gra­mie III Pol­skie­go Radia. 25 mar­ca 2020 roku po odej­ściu z Pol­skie Radio Pro­gram III m.in. Woj­cie­cha Man­na i Anny Gacek Woj­ciech Waglew­ski na Face­bo­oko­wej gru­pie ogło­sił zakoń­cze­nie pro­gra­mu.

Książki

W 2017 roku nakła­dem Wydaw­nic­twa Znak uka­za­ła się książ­ka Wagiel. Jesz­cze wszyst­ko będzie moż­li­we, będą­ca zapi­sem roz­mów Woj­cie­cha Waglew­skie­go z Woj­cie­chem Bono­wi­czem.