Franz Dreadhunter
Muzyk

Franz Dre­adhun­ter, właśc. Dariusz Adam­czyk (ur. 22 lute­go 1965 w Kra­ko­wie) − pol­ski muzyk, kom­po­zy­tor i pro­du­cent. Pseu­do­nim arty­stycz­ny pocho­dzi od pseu­do­ni­mu Toma­sza “Frant­za” Lipiń­skie­go, pol­skie­go woka­li­sty i gita­rzy­sty roc­ko­we­go. Współ­pra­co­wał z taki­mi zespo­ła­mi jak: Düpą, Püdel­si, Deu­ter, Tilt, PRL, Bajm, Chłop­cy z Pla­cu Bro­ni, Homo Twist.

Życiorys

Pocho­dzi z muzy­kal­nej rodzi­ny (mat­ka gra­ła na for­te­pia­nie i ukoń­czy­ła szko­łę muzycz­ną, gdzie po matu­rze zaczę­ła stu­dio­wać medy­cy­nę). W szó­stym roku życia Franz zaczął naukę gry na pia­ni­nie, ucząc się utwo­rów Cho­pi­na. Począt­ko­wo chciał grać na per­ku­sji, ale z bra­ku wystar­cza­ją­cej ilo­ści pie­nię­dzy kupił gita­rę baso­wą. W wie­ku pięt­na­stu lat wypro­wa­dził się z domu. Oko­ło 1978 roku zain­te­re­so­wał się zespo­łem The Sex Pistols. W wyni­ku zain­te­re­so­wa­nia tą bry­tyj­ską gru­pą, stał się jed­nym z pierw­szych kra­kow­skich pun­ków.

Po kon­cer­cie gru­py Tilt w klu­bie Pod Ręką, na któ­rym poja­wił się Franz Dre­adhun­ter, zało­żył swój pierw­szy zespół muzycz­ny – Rol­ling Red Shit. Obok Fran­za, w zespo­le grał Fer­dy­nand Mor­dył­ła. Wkrót­ce potem Franz Dre­adhun­ter zało­żył zespół Mar­twy Fio­let. Mar­twy Fio­let zasły­nął kon­tro­wer­syj­nym kon­cer­tem w kra­kow­skiej szko­le pla­stycz­nej, pod­czas któ­re­go Franz obrzu­cał widzów ser­kiem homo­ge­ni­zo­wa­nym i zało­żył koszul­kę z logo zespo­łu KISS, z wyrwa­ny­mi dwie­ma pierw­szy­mi lite­ra­mi.

W latach 80. został człon­kiem zespo­łu Düpą. Do Düpą tra­fił dzię­ki wła­ści­cie­lo­wi knaj­py w Dwor­ku Bia­ło­prąd­nic­kim, Józe­fo­wi Gra­du­so­wi, któ­ry poin­for­mo­wał Fran­za, że zespół poszu­ku­je basi­sty. Lider Düpą, Piotr Marek, nauczył Fran­za nagry­wa­nia utwo­rów oraz zain­te­re­so­wał go malar­stwem. Rów­no­cze­śnie Franz wystę­po­wał gościn­nie z zespo­łem Wahe­he. Po kon­cer­cie zespo­łu Düpą na festi­wa­lu Rób Rege w 1984, Franz Dre­adhun­ter prze­pro­wa­dził się do War­sza­wy. Wów­czas został człon­kiem zespo­łu Deu­ter, a wkrót­ce potem został człon­kiem Til­tu. W tym samym cza­sie Franz współ­two­rzył zespół Püdel­si.

Franz Dre­adhun­ter wraz z Toma­szem Lipiń­skim, prze­pro­wa­dził zmia­nę sty­li­sty­ki Til­tu (z pun­ko­wej na zespół popo­wy). W wyni­ku zmia­ny kon­wen­cji powsta­ły utwo­ry “Mówię ci, że” oraz “Rze­ka miło­ści”, któ­re odnio­sły duży suk­ces komer­cyj­ny.

Po suk­ce­sach w Til­cie, Franz Dre­adhun­ter wyje­chał do Lubli­na, aby tym­cza­so­wo zastą­pić basi­stę Bud­ki Sufle­ra. Krót­ko przed roz­po­czę­ciem prób z Bud­ką Sufle­ra, w hote­lu Vic­to­ria Franz poznał mena­dże­ra Baj­mu, Andrze­ja Pie­tra­sa, któ­ry zapro­po­no­wał Dre­adhun­te­ro­wi dołą­cze­nie do zespo­łu. Po nie­licz­nych pró­bach z Bud­ką Sufle­ra, Franz zgo­dził się na gra­nie w Baj­mie, zagrał na albu­mie Nagie ska­ły . Osta­tecz­ne odszedł od zespo­łu na pla­nie fil­mu Pan Kleks w kosmo­sie.

W oko­li­cach 1989 roku wyje­chał do Ber­li­na, a stam­tąd do Nowe­go Jor­ku, odcho­dząc tym samym z Püdel­sów. Tam poznał rzeź­bia­rza Joh­na Lan­gi­no, z któ­rym nawią­zał współ­pra­cę. W 1991 roku wró­cił do Pol­ski, gdzie poznał Bog­da­na Łysz­kie­wi­cza, lide­ra zespo­łu Chłop­cy z Pla­cu Bro­ni. Dre­adhun­ter wkrót­ce zaprzy­jaź­nił się z Łysz­kie­wi­czem. Współ­pra­co­wa­li nie­ca­łe 10 lat, aż do śmier­ci Łysz­kie­wi­cza w wypad­ku samo­cho­do­wym.

W 1995 roku wró­cił do zespo­łu Püdel­si, gdzie grał do 1998 roku. Do zespo­łu wró­cił w 2002 roku.

Franz Dre­adhun­ter two­rzył pio­sen­ki do fil­mów: Reich (“Mias­sto fcion­ga”, “Ostat­nia pio­sen­ka o miło­ści”, “Wes­tchnie­nie”), Panien­ki (“Uwa­żaj na nie­go”), Zakrę­co­ne (“Uwa­żaj na nie­go”), Mamuś­ki (“Mamuś­ki”), Hotel pod żyra­fą i noso­roż­cem (“Hotel pod żyra­fą i noso­roż­cem”).