Irena Santor
Muzyk

Ire­na San­tor z domu Wiśniew­ska (ur. 9 grud­nia 1934 w Papo­wie Bisku­pim) – pol­ska pio­sen­kar­ka wyko­nu­ją­ca sze­ro­ko poję­ty pop tra­dy­cyj­ny. W latach 1951–1959 była solist­ką Pań­stwo­we­go Zespo­łu Ludo­we­go Pie­śni i Tań­ca “Mazow­sze”, któ­re­go twór­czość kla­sy­fi­ko­wa­na jest jako muzy­ka fol­ko­wa i świą­tecz­na. Jest lau­re­at­ką mię­dzy­na­ro­do­wych festi­wa­li pio­sen­kar­skich oraz wyko­naw­czy­nią wie­lu prze­bo­jów, m.in. Maleń­ki znak (1960), Embar­ras (1960), Powró­cisz tu (1966), Tych lat nie odda nikt (1970), Już nie ma dzi­kich plaż (1985). Pierw­sza w Pol­sce pio­sen­kar­ka uho­no­ro­wa­na dok­to­ra­tem hono­ris cau­sa.

Początki

Uro­dzi­ła się w Papo­wie Bisku­pim w 1934, ale już w następ­nym roku jej rodzi­ce prze­nie­śli się do Sol­ca Kujaw­skie­go. Po wybu­chu woj­ny, jesie­nią 1939, człon­ko­wie nie­miec­kiej orga­ni­za­cji Selb­st­schutz zamor­do­wa­li jej ojca, Ber­nar­da. W 1948 wraz z mat­ką zamiesz­ka­ła w Pola­ni­cy-Zdro­ju. Uczęsz­cza­ła do Gim­na­zjum Zdo­bie­nia Szkła, a póź­niej do Zasad­ni­czej Szko­ły Zawo­do­wej Prze­my­słu Szklar­skie­go w Szczyt­nej (woj. dol­no­ślą­skie), choć jej nauczy­ciel­ki już wte­dy suge­ro­wa­ły, by Ire­na poświę­ci­ła się śpie­wo­wi. Wyko­rzy­stu­jąc pobyt w pola­nic­kim Domu Zdro­jo­wym Zdzi­sła­wa Górzyń­skie­go, ówcze­sne­go dyry­gen­ta ope­ry w Pozna­niu, jed­na z nauczy­cie­lek popro­si­ła muzy­ka o prze­słu­cha­nie swej uczen­ni­cy. Górzyń­ski poznał się na jej śpie­wie i dał list reko­men­du­ją­cy Ire­nę, wte­dy jesz­cze Wiśniew­ską, Tade­uszo­wi Sygie­tyń­skie­mu, zało­ży­cie­lo­wi Zespo­łu Pie­śni i Tań­ca “Mazow­sze”.

Swo­je wystę­py w “Mazow­szu” roz­po­czę­ła w 1951. W zespo­le tym pozna­ła swo­je­go męża, Sta­ni­sła­wa San­to­ra, skrzyp­ka i kon­cert­mi­strza orkie­stry radio­wej. Do szko­ły w Karo­li­nie uczęsz­cza­ła wspól­nie z póź­niej­szą aktor­ką Lidią Kor­sa­ków­ną. Tech­ni­ki estra­do­we­go rze­mio­sła uczy­ła się u prof. Wan­dy Wermiń­skiej. Już w 1959, po odej­ściu z “Mazow­sza”, roz­po­czę­ła samo­dziel­ną dzia­łal­ność estra­do­wą.

Kariera

Po raz pierw­szy bez zespo­łu “Mazow­sze” wystą­pi­ła publicz­nie w jubi­le­uszo­wym 50 wyda­niu audy­cji Zga­duj-Zga­du­la w grud­niu 1959 w Sali Kon­gre­so­wej w Pała­cu Kul­tu­ry i Nauki w War­sza­wie. Współ­pra­co­wa­ła z kaba­re­ta­mi Waga­bun­da, U Kier­dzioł­ka i Karu­ze­la War­szaw­ska.

W latach 1965–1966 wystę­po­wa­ła w Teatrze Syre­na oraz w Teatrze Ate­neum. Wystę­po­wa­ła na ich sce­nach w spek­ta­klach: Zrób­my coś, Kram z pio­sen­ka­mi, Inne cza­sy i Ćwierć za komi­nem. W latach 1965–1966 zosta­ła uzna­na za naj­po­pu­lar­niej­szą pio­sen­kar­kę Polo­nii ame­ry­kań­skiej. Uczest­ni­czy­ła w festi­wa­lach zagra­nicz­nych np. w Rio de Jane­iro, na Major­ce. Kon­cer­to­wa­ła w więk­szo­ści kra­jów Euro­py, w obu Ame­ry­kach, Azji i Austra­lii. Doko­na­ła licz­nych nagrań dla Pol­skie­go Radia, a jed­nym z pierw­szych była pio­sen­ka Stra­ci­łam twe ser­ce (kom­po­zy­cja Wła­dy­sła­wa Szpil­ma­na do słów Ludwi­ka Star­skie­go).

Zre­ali­zo­wa­ła i wystą­pi­ła w wie­lu reci­ta­lach TV m.in. Ja jestem two­ja, czy­li śpie­wa Ire­na San­tor, Malo­wan­ki pol­skie, Bez pró­by – I. San­tor, Dzi­siaj śpie­wa się ina­czej, Pie­śni S. Moniusz­ki: cz. 1 – Błysz­czą kro­ple rosy, cz. 2 – Płyń dźwięcz­ny gło­sie, Chęć na życie i Bene­fis I. San­tor. Jej wize­ru­nek medial­ny w latach 60. umoc­ni­ła rola w fil­mie Przy­go­da z pio­sen­ką (1968) Sta­ni­sła­wa Barei, w któ­rym zagra­ła rolę gwiaz­dy pio­sen­ki Suzan­ne Blan­che.

W 1978 Estra­da Sto­łecz­na przy­go­to­wa­ła pro­gram zaty­tu­ło­wa­ny Skąd my się zna­my, któ­re­go była gospo­dy­nią. Obok niej wystą­pi­li, mię­dzy inny­mi, Tade­usz Droz­da, Kazi­mierz Kowal­ski, Jan Kacz­ma­rek, Zbi­gniew Kor­po­lew­ski. Arty­stom towa­rzy­szy­ła Orkie­stra Pol­skie­go Radia i Tele­wi­zji w Kato­wi­cach pod dyrek­cja Jerze­go Milia­na. Pro­gram ten był wysta­wio­ny kil­ka­krot­nie w Sali Kon­gre­so­wej w War­sza­wie oraz w kil­ku mia­stach w Pol­sce. W 1979 zwią­za­ła się z Woje­wódz­ką Agen­cją Imprez Arty­stycz­nych w Kato­wi­cach i dała cykl kon­cer­tów reci­ta­lo­wych na Ślą­sku, oraz wystą­pi­ła w pro­gra­mie estra­do­wym Gwiaz­da zapra­sza z udzia­łem Tade­usza Ros­sa, Józe­fa Homi­ka (soli­sty Ope­ry Ślą­skiej), Jerze­go Milia­na i jego orkie­stry. Arty­ści wystą­pi­li czte­ro­krot­nie w zabrzań­skim Domu Muzy­ki i Tań­ca. Ponad­to w tym cza­sie Ire­na San­tor nagra­ła wie­le utwo­rów dla kato­wic­kiej Roz­gło­śni Pol­skie­go Radia oraz dla Tele­wi­zji Kato­wi­ce.

W 1979 Tele­wi­zja Pol­ska zre­ali­zo­wa­ła 49-minu­to­wy pro­gram arty­stycz­ny Gwiaz­dy estra­dy – Ire­na San­tor. W pro­gra­mie przed­sta­wio­no m.in. prze­bo­je wyśpie­wa­ne przez artyst­kę w latach 1968–1979. Autor­ką pro­gra­mu jest Kata­rzy­na Sobol.

W 1991 zde­cy­do­wa­ła się wyco­fać z czyn­ne­go życia arty­stycz­ne­go. Zapo­wia­da­ła, że nie będzie dawać już kon­cer­tów na żywo z wyjąt­kiem imprez cha­ry­ta­tyw­nych i pro­mu­ją­cych zdro­wy tryb życia, mia­ła jed­nak nadal nagry­wać dla radia i współ­pra­co­wać z tele­wi­zją. Jed­nak po gorą­cym przy­ję­ciu przez publicz­ność (w szcze­gól­no­ści w Sopo­cie w 2002) zmie­ni­ła pla­ny.

W latach 1994–2004 była prze­wod­ni­czą­cą Sto­wa­rzy­sze­nia Pol­skich Arty­stów Wyko­naw­ców Muzy­ki Roz­ryw­ko­wej. Pra­co­wa­ła w nim spo­łecz­nie. Uczest­ni­czy­ła rów­nież w pra­cach Rady Arty­stycz­nej Pol­skich Nagrań.

W 1995 uka­za­ły się pamięt­ni­ki pio­sen­kar­ki Miło wspo­mnieć w opra­co­wa­niu Vio­let­ty Lewan­dow­skiej, wyda­ne przez Gru­pę Ima­ge.

W 2000 uka­zał się album San­tor Cafe, na pły­cie zna­la­zły się naj­więk­sze świa­to­we stan­dar­dy autor­stwa Bur­ta Bacha­ra­cha, Miche­la Legran­da i Huber­ta Girau­da, śpie­wa­ne nie­gdyś przez takie zna­ko­mi­to­ści jak: Édith Piaf, Charles’a Azna­vo­ura, Joe Das­si­na czy Fran­ka Sina­trę. Z artyst­ką moż­na było dwu­krot­nie poroz­ma­wiać na forum inter­ne­to­wym w por­ta­lu Onet.pl Roz­mo­wy 10 listo­pa­da 2000 oraz 24 czerw­ca 2003.

9 grud­nia 2004 obcho­dzi­ła swo­je 70 uro­dzi­ny, w tym dniu była gościem Pol­skie­go Radia pro­gra­mu Muzycz­na Jedyn­ka PI, audy­cję pro­wa­dzi­ła Maria Sza­błow­ska, z tej tak­że oka­zji otrzy­ma­ła listow­ne życze­nia od woje­wo­dy mazo­wiec­kie­go Lesz­ka Mizie­liń­skie­go.

Ire­na San­tor nadal aktyw­nie uczest­ni­czy w życiu estra­do­wo-tele­wi­zyj­nym; w 2005 i w 2010 bra­ła udział w pro­gra­mie TVP1 Kawa czy her­ba­ta, w 2006 wystą­pi­ła w pro­gra­mie Załóż się. 13 mar­ca 2010 na ante­nie Pol­sa­tu zade­biu­to­wał pro­gram Tyl­ko nas dwo­je, w któ­rym San­tor zasia­dła u boku Dody i Toma­sza Karo­la­ka w jury. W wie­lu wywia­dach pio­sen­kar­ka pozy­tyw­nie wspo­mi­na współ­pra­cę z Rab­czew­ską.

Repertuar i głos

Nagra­ła sze­reg solo­wych albu­mów, np. Halo War­sza­wo, Pio­sen­ki sta­re jak świat, Powró­cisz tu, Zapa­mię­taj, że to ja, Moja War­sza­wa, Witaj gwiazd­ko zło­ta, Tele­gram miło­ści, Cdn., Bie­gnie czas, War­sza­wa, ja i ty. Pio­sen­kar­ka stwo­rzy­ła wie­le duetów muzycz­nych m.in. z Mie­czy­sła­wem Fog­giem, Edy­tą Gór­niak (Embar­ras), Krzysz­to­fem Cugow­skim (Jalo­usie), Mag­dą Umer (Tych lat nie odda nikt), Andrze­jem Siko­row­skim (Ser­ce), Zbi­gnie­wem Wodec­kim (Śni­my się sobie co noc), Kata­rzy­ną Stan­kie­wicz (Kamien­ne schod­ki), Paw­łem Kuki­zem (Już nie ma dzi­kich plaż), Ali­bab­ka­mi (A mnie się dia­beł śni), Woj­cie­chem Gąs­sow­skim (Odro­bi­nę szczę­ścia w miło­ści), Jerzym Połom­skim (Zako­cha­ni), Anną Marią Jopek (Jesien­ny pan), Grze­go­rzem Tur­nau­em (Jak to dziew­czy­na), Gra­ży­ną Łoba­szew­ską (Maleń­ki znak), Justy­ną Stecz­kow­ską (Ej prze­le­ciał pta­szek). Więk­szość z nich moż­na usły­szeć na wyda­nej w 1996 pły­cie Duety. Dobo­ru wyko­naw­ców do pio­se­nek na pły­tę Duety doko­nał pro­du­cent pły­ty Jan Bor­kow­ski. Współ­pra­co­wa­ła z Orkie­strą Pol­skie­go Radia i Tele­wi­zji pod dyrek­cją Ste­fa­na Racho­nia, gdzie jak sama przy­zna­ła w wywia­dzie pt. Gwiaz­dy festi­wa­lu opol­skie­go, współ­pra­ca ukła­da­ła się nader uda­nie, a orkie­stra potra­fi­ła grać w każ­dej sytu­acji.

W 1966, pół­to­ra tygo­dnia przed roz­po­czę­ciem KFPP w Opo­lu, Piotr Figiel zapro­po­no­wał Ire­nie San­tor wyko­na­nie swo­jej pio­sen­ki pt. Powró­cisz tu. Artyst­ka uwa­ża­ła, że jest ona dla niej zbyt ostra, ale po pierw­szym wystę­pie z orkie­strą, jak powie­dzia­ła w roz­mo­wie Gwiaz­dy festi­wa­lu opol­skie­go, połknę­ła bak­cy­la. Ową pio­sen­ką na festi­wa­lu opol­skim zdo­by­ła wte­dy I nagro­dę w kate­go­rii Pre­mie­ry. W latach 60. wyko­ny­wa­ła też Cyga­ne­rię – pol­ską wer­sję grec­kiej pio­sen­ki Oi mor­tez nagro­dzo­nej na Mię­dzy­na­ro­do­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki w Sopo­cie w roku 1966.

W jej reper­tu­arze wie­le miej­sca zaj­mu­je War­sza­wa. W 2001 powsta­ła pły­ta pt. Kolo­ry mojej War­sza­wy, zawie­ra­ją­ca nagra­nia artyst­ki z lat 1960–1980, poświę­co­ne w cało­ści sto­li­cy.

Speł­nie­niem marzeń artyst­ki była reali­za­cja pły­ty San­tor Cafe, o któ­rej opo­wia­da­ła w Sali moniusz­kow­skiej w war­szaw­skim Hote­lu Bri­stol 8 listo­pa­da 2000. Gospo­dy­ni, odpo­wia­da­jąc na pyta­nia, przy­zna­ła, iż myśl o spo­tka­niu z tak dużą licz­bą dzien­ni­ka­rzy bar­dzo ją tre­mu­je. Powie­dzia­ła rów­nież, że tre­ma jest powo­dem tego, iż na razie nie ma pla­nów kon­cer­to­wych. Woj­ciech Mły­nar­ski, uczest­nik spo­tka­nia, któ­ry tłu­ma­czył więk­szość tek­stów na pre­zen­to­wa­ną pły­tę, nama­wiał Ire­nę San­tor na nowe kon­cer­ty. Pod­czas spo­tka­nia zosta­ła wrę­czo­na gospo­dy­ni Zło­ta Pły­ta za poprzed­ni album Duety.

W 2002 uka­za­ła pły­ta artyst­ki pt. Jesz­cze. Autor­ka tak opo­wia­da­ła o swo­jej pły­cie:

Nową jako­ścią tej pły­ty jest to, że po raz pierw­szy zetknę­łam się zawo­do­wo z pomy­sło­daw­cą tego albu­mu, pro­du­cen­tem muzycz­nym i kom­po­zy­to­rem więk­szo­ści pio­se­nek, Romu­al­dem Lip­ko. Śpie­wa­nie Jego utwo­rów było dla mnie nęcą­cym wyzwa­niem, taką małą pro­wo­ka­cją, moż­li­wo­ścią zetknię­cia się z “nowym”. Nie mogłam z tego nie sko­rzy­stać. To “nowe” oka­za­ło się przy­ja­zne i przy­stęp­ne.

Przed wyda­niem pły­ty uka­zał się sin­gel pt. Jesz­cze kochasz mnie. Sin­gel pro­mo­wał krą­żek, któ­ry 6 kwiet­nia tra­fił na skle­po­we pół­ki . Album Jesz­cze zawie­rał 15 pre­mie­ro­wych pio­se­nek, któ­re skom­po­no­wa­li Romu­ald Lip­ko, Piotr Komi­nek, Woj­ciech Trzciń­ski i Paweł Sot, a sło­wa­mi opa­trzy­li Andrzej Mogiel­nic­ki, Jan Wołek i Tomasz Zeli­szew­ski.

15 listo­pa­da 2010 roku mia­ła miej­sce pre­mie­ra naj­now­szej pły­ty Ire­ny San­tor pt. “Krę­ci mnie ten świat”. Album zawie­ra 14 pre­mie­ro­wych kom­po­zy­cji, któ­rych twór­ca­mi są m.in. Jacek Cygan, Sta­ni­sław Soy­ka, Sewe­ryn Kra­jew­ski, Woj­ciech Mły­nar­ski, Piotr Rubik.

W 2014 roku wyda­ła dwie pły­ty, odpo­wied­nio w czerw­cu “Zamy­śle­nia” i w grud­niu “Punkt widze­nia (album Ire­ny San­tor)”,

Artyst­ka obda­rzo­na jest mez­zo­so­pra­nem kolo­ra­tu­ro­wym o sze­ro­kiej roz­pię­to­ści ska­li. Jej głos porów­ny­wa­ny jest do naj­lep­szych skrzy­piec Stra­di­va­riu­sa. Ire­na San­tor posia­da nie­ska­zi­tel­ną tech­ni­kę wokal­ną, któ­ra pozwa­la jej na per­fek­cyj­ne ope­ro­wa­nie gło­sem w każ­dym jego zakre­sie. Jeden z kry­ty­ków stwier­dził, że w posta­ci bez­wi­bra­cyj­nej, jej głos przyj­mu­je cha­rak­ter gło­su bia­łe­go.

Występy

Mia­ła wystą­pić na I Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu w 1963, skąd orga­ni­za­to­rzy chcie­li wysłać po nią samo­lot do Pozna­nia, ale Estra­da Poznań­ska żąda­ła za to zbyt dużo pie­nię­dzy i festi­wal nie mógł sobie na to pozwo­lić. W efek­cie pierw­szy raz Ire­na San­tor wystą­pi­ła dopie­ro na opol­skim IV KFPP w 1966 i zdo­by­ła pierw­szą nagro­dę w kate­go­rii Pre­mie­ry.

Wraz z mężem Sta­ni­sła­wem San­to­rem wystą­pi­ła kolej­ny raz w pro­gra­mie Zga­duj Zga­du­la, tym razem w pro­gra­mie nr 117 4 mar­ca 1967 w Radom­skich Zakła­dach Obu­wia. W pro­gra­mie odbył się kon­kurs pt. Od maczu­gi do rakie­ty. Ponad­to wystą­pi­li: Krzysz­tof Cwy­nar, Jerzy Micho­tek, Ludwik Przy­byl­ski oraz Karol Roki­ta.

W 1979 na kon­cer­cie opol­skim XXXV-lecia PRL, poświę­co­ne­mu prze­glą­do­wi pol­skiej pio­sen­ki, zaśpie­wa­ła dwa utwo­ry Emba­rass i Powró­cisz tu. Za lirycz­ny walc Emba­rass otrzy­ma­ła pierw­sze w swo­jej karie­rze Grand Prix. W fina­le festi­wa­lu Mariusz Wal­ter, reali­za­tor tele­wi­zyj­ny przed­się­wzię­cia, zade­cy­do­wał iż pio­sen­kar­ka będzie śpie­wać nagro­dzo­ną pio­sen­kę scho­dząc z samej góry amfi­te­atru po kamien­nych gła­zach w pan­to­flach na wyso­kim obca­sie. W kon­cer­cie zatań­czy­ła razem z Jerzym Połom­skim do jego pio­sen­ki Cała sala śpie­wa z nami.

W sierp­niu 1998 uczest­ni­czy­ła w nagry­wa­niu pro­gra­mu tele­wi­zyj­ne­go w TVP o festi­wa­lu sopoc­kim. W pro­gra­mie wystą­pi­ła wraz z Ire­ną Dzie­dzic, Kata­rzy­ną Gro­niec, Hen­ry­kiem Debi­chem oraz Jerzym Połom­skim.

W dniach 17–20 czerw­ca 1999 na III Ogól­no­pol­skim Festi­wa­lu Obrzę­dów Wesel­nych w Węgro­wie prze­wod­ni­czy­ła jury w skła­dzie: Jaro­sław Kukul­ski, Maria Koc, Tade­usz Samor­ski, Lon­gin Kowal­czyk, Sła­wo­mir Świe­rzyń­ski. Wrę­cza­ła wspól­nie z Mał­go­rza­tą Walew­ską sta­tu­et­ki Teraz Pol­ska 21 maja 2001 w war­szaw­skim Teatrze Wiel­kim pro­du­cen­tom za pro­mo­wa­nie pol­skich pro­duk­tów.

Z pro­mo­cją pły­ty Jesz­cze zwią­za­na była tra­sa kon­cer­to­wa Ire­ny San­tor w mar­cu i kwiet­niu 2002. Na kon­cer­tach usły­szeć moż­na było głów­nie pre­mie­ro­we pio­sen­ki (takie jak: Jak fart to fart, Jak dobrze gdy się nic nie musi czy Jesz­cze kochasz mnie) z albu­mu któ­ry 6 kwiet­nia tra­fił na skle­po­we pół­ki. Pod­czas tra­sy pio­sen­kar­ka odwie­dzi­ła: Rze­szów (1 mar­ca Klub Aka­de­mic­ki, ul. Pił­sud­skie­go 34), Lublin (2 mar­ca Fil­har­mo­nia Lubel­ska, ul. M. Skło­dow­skiej 5), Łódź (9 mar­ca Teatr Wiel­ki), Biel­sko Bia­łą (17 mar­ca Cen­trum Kul­tu­ry, ul. Sło­wac­kie­go 27), Gli­wi­ce (14 kwiet­nia Gli­wic­ki Teatr Muzycz­ny, ul. Nowy Świat 55/57), Cho­rzów (15 kwiet­nia Teatr Roz­ryw­ki ul. Konop­nic­kiej 1), Piłę (20 kwiet­nia Pil­ski Dom Kul­tu­ry, Pl. Sta­szi­ca 1), Poznań (21 kwiet­nia sala Grun­wald, ul. Polna 86), Szcze­cin (22 kwiet­nia Ope­ra i Ope­ret­ka na Zam­ku, ul. Kor­sa­rzy 34), Cie­szyn (26 kwiet­nia Teatr im. Ada­ma Mic­kie­wi­cza, Pl. Teatral­ny 1), Oświę­cim (27 kwiet­nia Cen­trum Kul­tu­ry, ul. Śnia­dec­kie­go 24).

23 sierp­nia 2002 wystą­pi­ła w Ope­rze Leśnej w fina­ło­wej czę­ści Sopot Festi­val 2002. Na sopoc­kiej estra­dzie pio­sen­kar­ka przy­po­mnia­ła naj­bar­dziej zna­ne prze­bo­je oraz pio­sen­ki z naj­now­sze­go albu­mu Jesz­cze. Woka­li­st­ce towa­rzy­szy­ła orkie­stra Kukla Band. Ire­na San­tor ode­bra­ła tak­że nagro­dę Bursz­ty­no­we­go Sło­wi­ka za cało­kształt twór­czo­ści. Kon­cert trwał 23 minu­ty, pro­wa­dzi­li go: debiu­tu­ją­ca wów­czas na ante­nie TVP1 Mag­da Mołek oraz Artur Orzech. Kon­cert obej­rza­ło ponad 8 milio­nów widzów.

Rów­nież w 2002 wystą­pi­ła w trans­mi­to­wa­nym przez TVP1 kon­cer­cie z oka­zji 50-lecia Tele­wi­zji Pol­skiej. Zaśpie­wa­ła tam pio­sen­ki: Tych lat nie odda nikt oraz Embar­ras.

Artyst­ka bra­ła udział w wie­lu kon­cer­tach cha­ry­ta­tyw­nych m.in. w akcji pomo­cy powo­dzia­nom powo­dzi tysiąc­le­cia w 1997.

16 listo­pa­da 2003 pisa­ła XI Ogól­no­pol­skie Dyk­tan­do w Kato­wi­cach przy­go­to­wa­ne przez prof. Wale­re­go Pisar­ka. Po wyni­kach zaba­wy powie­dzia­ła:

Jestem pod wiel­kim wra­że­niem, ale chy­ba nie przej­dę do następ­nej kla­sy. Wezmę się teraz za naukę. Nigdy nie jest na to za póź­no i na pew­no przy­ja­dę za rok.

Wystą­pi­ła w 22. odcin­ku pro­gra­mu Zie­lo­ne Drzwi tele­wi­zji TVN, poma­ga­ją­ce­mu cho­rym dzie­ciom.

6 lute­go 2005, na Pla­cu Teatral­nym w War­sza­wie odbył się kon­cert cha­ry­ta­tyw­ny Poko­na­my fale, na rzecz ofiar gru­dnio­we­go tsu­na­mi w Azji Połu­dnio­wo-Wschod­niej. Wystą­pi­li licz­nie pol­scy arty­ści m.in. Ire­na San­tor, któ­ra zaśpie­wa­ła swo­ją naj­now­szą pio­sen­kę Twa­rze, twa­rze. Na kon­cer­cie tym w gru­pie ze zna­ny­mi pol­ski­mi arty­sta­mi zaśpie­wa­ła rów­nież pio­sen­kę Poko­na­my fale (do słów Jac­ka Cyga­na i muzy­ki Romu­al­da Lip­ko).

Wspo­ma­ga Fun­da­cję Anny Dym­nej Mimo Wszyst­ko na kon­cer­tach orga­ni­zo­wa­nych przez tę fun­da­cję: I Festi­wa­lu Zacza­ro­wa­nej Pio­sen­ki, któ­ry odbył się 5 czerw­ca 2005, na II Festi­wa­lu Zacza­ro­wa­nej Pio­sen­ki odby­tym: 17 czerw­ca 2006 oraz na III Festi­wa­lu Zacza­ro­wa­nej Pio­sen­ki 16 czerw­ca 2007, jest rów­nież Hono­ro­wą Patron­ką Festi­wa­lu. 5 paź­dzier­ni­ka 2005 roku ode­bra­ła nagro­dę Przy­ja­cie­la Zacza­ro­wa­ne­go Ptasz­ka, na cere­mo­nii w war­szaw­skiej kawiar­ni Kaprys, w gma­chu Tele­wi­zji Pol­skiej. Razem ze Zbi­gnie­wem Kor­po­lew­skim była gościem Sopot Festi­val 2006, któ­ry odbył się w dniach 1–3 wrze­śnia.

Ire­na San­tor sta­ra się ogra­ni­czać swo­je wystę­py na sce­nie, jed­nak z oka­zji Dnia Kobiet w 2005 roku zgo­dzi­ła się na dwa duże kon­cer­ty: 7 mar­ca w Pozna­niu w Teatrze Wiel­kim i 12 mar­ca w Łodzi w Teatrze Muzycz­nym, była to kolej­na oka­zja na pro­mo­cję zdro­we­go try­bu życia.

Wie­lo­krot­nie była boha­ter­ką pro­gra­mów muzycz­nych w TVP takich jak: Szan­sa na suk­ces czy Wide­ote­ka doro­słe­go czło­wie­ka. Wystą­pi­ła rów­nież w pro­gra­mie Poroz­ma­wiaj­my u ks. Nowa­ka (w 2003 roku) i w tele­dy­sku pro­mu­ją­cym Unię Euro­pej­ską.

W paź­dzier­ni­ku 2006 była gościem pro­gra­mu TVP1 Od przed­szko­la do Opo­la. Zaśpie­wa­ła w nim dwie pio­sen­ki (Już nie ma dzi­kich plaż oraz Zło­ty pier­ścio­nek). W pro­gra­mie wystą­pi­ło pięć mło­dych uczest­ni­czek, któ­re zaśpie­wa­ły pio­sen­ki z jej reper­tu­aru (takie jak: Na moją gło­wę lecą kro­ple desz­czu, Kalo­sze szczę­ścia, Życie na różo­wo, Gąska i żab­ka, C’est si bon). W pro­gra­mie zwy­cię­ży­ła 8‑letnia Pau­li­na Zambrow­ska z Augu­sto­wa śpie­wa­ją­ca utwór Życie na różo­wo. 13 i 14 wrze­śnia 2006 wraz ze Zbi­gnie­wem Kor­po­lew­skim była gościem 31. Festi­wa­lu Pol­skich Fil­mów Fabu­lar­nych w Gdy­ni. Wystą­pi­ła w wyemi­to­wa­nym 28 wrze­śnia 2006 mate­ria­le fil­mo­wym, przy­go­to­wa­nym dla Wia­do­mo­ści TVP, doty­czą­cym nowo­two­rów pier­si.

23 paź­dzier­ni­ka 2006 o godz. 19 odby­ło się spo­tka­nie z pio­sen­kar­ką w Kra­ko­wie, w Klu­bie Gar­ni­zo­no­wym (przy ul. Zybli­kie­wi­cza 1) z cyklu Ludzie estra­dy – śpie­wa­ne roz­mo­wy… Ire­na San­tor była gościem Niny Repe­tow­skiej. Wystą­pi­ła wraz z Prze­my­sła­wem Sadow­skim w emi­to­wa­nym 13 listo­pa­da 2006 w tele­wi­zji TVN pro­gra­mie saty­rycz­nym Szy­mon Majew­ski Show.

Wystą­pi­ła w wyemi­to­wa­nym w TVP2 14 lute­go 2007 pro­gra­mie tele­wi­zyj­nym z oka­zji Walen­ty­nek pt. Muzycz­ne histo­rie miło­sne, zaśpie­wa­ła pio­sen­kę Embar­ras w duecie z Mezo. Pro­gram ten zre­ali­zo­wa­no 7 lute­go w stu­diu TVP w Gdań­sku. Wzię­ła udział w wyemi­to­wa­nym 8 kwiet­nia 2007 w tele­wi­zji TVN kon­cer­cie pt. Zako­chaj­my się jesz­cze raz. W duecie ze Zbi­gnie­wem Wodec­kim zaśpie­wa­ła pio­sen­kę Embar­ras. Występ połą­czo­ny był z emi­sją frag­men­tu pro­gra­mu tele­wi­zyj­ne­go pt.: Jej por­tret z 1980 (trak­to­wa­ne­go jako cało­ścio­wy wide­oklip do tej pio­sen­ki), odmie­nio­ne­go kom­pu­te­ro­wo. 2 czerw­ca 2007 w Łazien­kach War­szaw­skich wystą­pi­ła w spek­ta­klu Mazo­wiec­kie­go Teatru Muzycz­ne­go “Ope­ret­ka” Dziec­ko w kra­inie muzy­ki. Frag­men­ty tego spek­ta­klu zosta­ły zapre­zen­to­wa­ne 1 czerw­ca 2008 w Sali Kon­gre­so­wej w kon­cer­cie “Ope­ret­ka dzie­ciom”. 16 czerw­ca 2007 uro­czy­ście otwie­ra­ła i zamy­ka­ła III Finał Festi­wa­lu Zacza­ro­wa­nej Pio­sen­ki im. Mar­ka Gre­chu­ty w Kra­ko­wie. 16 czerw­ca 2007 pod­czas kon­cer­tu Super Jedy­nek na 44. KFPP w Opo­lu wyko­na­ła pio­sen­kę “Tych lat nie odda nikt” i wrę­czy­ła Rober­to­wi Gaw­liń­skie­mu sta­tu­et­kę w kate­go­rii Woka­li­sta Roku. Wraz z lau­re­ata­mi tego­rocz­nej i zeszło­rocz­nej edy­cji Festi­wa­lu Zacza­ro­wa­nej Pio­sen­ki oraz m.in. Micha­łem Bajo­rem i Zbi­gnie­wem Zama­chow­skim 17 czerw­ca 2007 uczest­ni­czy­ła w kon­cer­cie Fun­da­cji Anny Dym­nej “Radość Mimo Wszyst­ko” w Kra­ko­wie.

13 paź­dzier­ni­ka 2012 była boha­ter­ką i hono­ro­wym gościem Ama­de­usza Szkla­rza-Habrow­skie­go w var­sa­via­ni­stycz­nym cyklu spo­tkań bio­gra­ficz­nych pt. Kto spo­ty­ka War­sza­wę?, zor­ga­ni­zo­wa­nym pod­czas IX Ogól­no­pol­skie­go Festi­wa­lu Pio­sen­ki Retro im. Mie­czy­sła­wa Fog­ga w Domu Spo­tkań z Histo­rią w War­sza­wie.

16 czerw­ca 2013 r. na roz­po­czę­cie jubi­le­uszo­we­go kon­cer­tu pt. Opo­le! Kocham Cię! – Gala Jubi­le­uszo­wa na L Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu zaśpie­wa­ła pio­sen­kę Powró­cisz tu. Po ode­bra­niu z rąk Pre­ze­sa Zarzą­du Pol­skie­go Radia Andrze­ja Sie­zie­niew­skie­go nagro­dy Dia­men­to­we­go Mikro­fo­nu, zaśpie­wa­ła utwór Jesz­cze jeden świt z pły­ty Krę­ci mnie ten świat.

Życie prywatne

Pierw­szym mężem artyst­ki był kon­cert­mistrz (pierw­szy skrzy­pek) Orkie­stry Pol­skie­go Radia i Tele­wi­zji pod dyrek­cją Ste­fa­na Racho­nia, gra­ją­cy rów­nież w War­szaw­skiej Ope­rze Kame­ral­nej, Sta­ni­sław San­tor. Ich zwią­zek zakoń­czył się roz­wo­dem, lecz choć ich dro­gi się roze­szły, do koń­ca życia (San­tor zmarł w 1999 roku) pozo­sta­wa­li w przy­jaź­ni. Następ­nie jej dłu­go­let­nim part­ne­rem był aktor Zbi­gniew Kor­po­lew­ski (1934–2018), któ­re­go pozna­ła w war­szaw­skim Teatrze Syre­na, gdzie potem był dyrek­to­rem. Jest bez­dziet­na.

W 1961 ule­gła poważ­ne­mu wypad­ko­wi samo­cho­do­we­mu, jadąc wraz z pio­sen­kar­ką Lud­mi­łą Jakub­czak, któ­ra w wypad­ku zgi­nę­ła.

6 kwiet­nia 2000, w Wiel­ki Czwar­tek, dowie­dzia­ła się, że wykry­to u niej nowo­twór pier­si. Nie ukry­wa­ła swo­jej cho­ro­by i zaan­ga­żo­wa­ła się w akcję nama­wia­nia kobiet do sys­te­ma­tycz­nych badań gine­ko­lo­gicz­nych i mam­mo­gra­ficz­nych. W jej przy­pad­ku nowo­twór został ujaw­nio­ny w pierw­szym sta­dium roz­wo­ju, a ope­ra­cja w war­szaw­skim Cen­trum Onko­lo­gii wypa­dła pomyśl­nie.

Jest mat­ką chrzest­ną Julii, cór­ki pio­sen­kar­ki Łucji Prus.

Jej hob­by to m.in. zbie­ra­nie bursz­ty­nów i szla­chet­nych kamie­ni. Posia­da pokaź­ną kolek­cję wła­snych kary­ka­tur.

Miesz­ka w War­sza­wie.

Nagrody i odznaczenia

Spektakle

Teledyski i wideoklipy do piosenek

Najsłynniejsze piosenki

W prasie