Izabela Trojanowska
Muzyk

Iza­be­la Ludwi­ka Tro­ja­now­ska z domu Schütz (ur. 22 kwiet­nia 1955 w Olsz­ty­nie) – pol­ska pio­sen­kar­ka roc­ko­wa i aktor­ka.

Wczesne lata

Jest cór­ką Mak­sy­mi­lia­na. Ma dwóch bra­ci, star­sze­go o dwa lata Mak­sy­mi­lia­na i młod­sze­go o dwa lata Roma­na. Jej wujem był Hen­ryk Strze­lec­ki.

Będąc dziec­kiem, uczęsz­cza­ła na zaję­cia wokal­ne, tanecz­ne i aktor­skie. W wie­ku 10 lat zgło­si­ła się do chó­ru kate­dral­ne­go, z któ­rym śpie­wa­ła pod­czas uro­czy­sto­ści kościel­nych.

W latach 1974–1978 stu­dio­wa­ła w Stu­dium Wokal­no-Aktor­skim przy Teatrze Muzycz­nym w Gdy­ni.

Kariera muzyczna

W 1971 wystą­pi­ła z pio­sen­ka­mi “Jesz­cze ubo­ga, a już łaską tknię­ta” i “Za pola­mi krzyż u wsi” na Festi­wa­lu Pie­śni Sakral­nej Sacro­song w Cho­rzo­wie, na któ­rym zdo­by­ła nagro­dę im. Mak­sy­mi­lia­na Kol­be­go, któ­rą wrę­czył jej kar­dy­nał Karol Woj­ty­ła. Rów­nież w 1971 za pio­sen­kę “Nie­bie­ski len” ode­bra­ła nagro­dę Związ­ku Kom­po­zy­to­rów na VII Festi­wa­lu Pio­sen­ki Radziec­kiej w Zie­lo­nej Górze, a tak­że zosta­ła lau­re­at­ką nagro­dy za debiut na Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu z pio­sen­ką “O czym marzą zako­cha­ni”. Roz­cza­ro­wa­na nie­przy­chyl­ną pra­są, zawie­si­ła dzia­łal­ność estra­do­wą.

Na zapro­sze­nie Andrze­ja Waj­dy wzię­ła udział w zdję­ciach prób­nych do ekra­ni­za­cji Wese­la, jed­nak nie dosta­ła roli. Następ­nie pomyśl­nie prze­szła prze­słu­cha­nia do Teatru Muzycz­ne­go im. Danu­ty Badusz­ko­wej w Gdy­ni, w któ­rym wystą­pi­ła w sztu­kach Poemat peda­go­gicz­ny oraz Fon­tan­na z Nep­tu­nem. W 1979 debiu­to­wa­ła jako aktor­ka tele­wi­zyj­na, gra­jąc Tere­sę w seria­lu Stra­chy. Nie­dłu­go póź­niej wzno­wi­ła karie­rę muzycz­ną, wystę­pu­jąc gościn­nie w róż­nych audy­cjach tele­wi­zyj­nych Komu jak komu, Liczy się tyl­ko czas Ryszar­da Pozna­kow­skie­go (Stu­dio Gama), Zimo­wa dziew­czy­na (spek­takl “Nie­mo­ral­ność Pani Dul­skiej”) i Poko­chaj mnie (pro­gram “Skan­sen” stu­dia Gama).

W mar­cu 1980 nawią­za­ła współ­pra­cę z Bud­ką Sufle­ra – lider zespo­łu Romu­ald Lip­ko zaczął kom­po­no­wać dla niej pio­sen­ki do tek­stów Andrze­ja Mogiel­nic­kie­go, któ­re sta­ły się prze­bo­ja­mi. Pierw­szą pio­sen­kę, “Tyle samo prawd ile kłamstw”, zapre­zen­to­wa­no w pro­gra­mie Fono­ga­ma, gdzie Tro­ja­now­ska otrzy­ma­ła nagro­dę publicz­no­ści. Z utwo­rem zaję­ła pierw­sze miej­sce w Radio­wym Stu­dio Gama. Na 18. Kra­jo­wym Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej wyko­na­ła utwór “Tyle samo prawd ile kłamstw” oraz wylan­so­wa­ła kolej­ny prze­bój – “Wszyst­ko cze­go dziś chcę”. Za obie pio­sen­ki zosta­ła uho­no­ro­wa­na nagro­dą za inter­pre­ta­cję. Dodat­ko­wo otrzy­ma­ła tytuł Miss Obiek­ty­wu, co uwiecz­nio­ne zosta­ło w jed­nej z kro­nik fil­mo­wych w seg­men­cie Miss obiek­ty­wu. Oba utwo­ry wyda­no na sin­glach oraz, wraz z utwo­ra­mi “Komu wię­cej, komu mniej” i “Tydzień łez”, na pierw­szej w histo­rii pol­skiej fono­gra­fii dwu­pły­to­wej epce. Kolej­ne utwo­ry – “Jestem two­im grze­chem”, “Sobie na złość”, “Nic za nic” i “Pyta­nie o sie­bie” – wyda­ła na dru­gim minial­bu­mie. Na Festi­wa­lu Inter­wi­zji w Sopo­cie zaję­ła dru­gie miej­sce (jako repre­zen­tant­ka Ton­pres­su w mię­dzy­na­ro­do­wym kon­kur­sie wytwór­ni pły­to­wych) za wyko­na­nie utwo­ru “Tyle samo prawd ile kłamstw”. W listo­pa­dzie 1980 nagra­ła z Bud­ką Sufle­ra reci­tal tele­wi­zyj­ny zaty­tu­ło­wa­ny Luna­park. W grud­niu wystą­pi­ła z pio­sen­ką “Sobie na złość” w cze­skim pro­gra­mie Tele­va­rie­te.

W 1981 wystą­pi­ła w tele­wi­zji Ros­tock (NRD). Wszyst­kie wyda­ne dotąd osiem nagrań wyda­ła w lutym 1981 na debiu­tanc­kim albu­mie stu­dyj­nym pt. Iza. Pły­ta zosta­ła zamó­wio­na w rekor­do­wym nakła­dzie bli­sko milio­na egzem­pla­rzy, jed­nak z przy­czyn tech­nicz­nych na rynek tra­fi­ło zale­d­wie 50 tys. egzem­pla­rzy oraz kase­ta magne­to­fo­no­wa. Pro­mu­ją­ce ją sin­gle roze­szły się jed­nak w nakła­dzie ponad 300 tys. sztuk. Po zakoń­cze­niu współ­pra­cy z Bud­ką Sufle­ra po tra­sie w lutym 1981, na któ­rej pro­mo­wa­li wspól­ny album, roz­po­czę­ła współ­pra­cę z wro­cław­skim zespo­łem Sta­lo­wy Bagaż. Ich pre­mie­ro­wy występ miał miej­sce w maju na festi­wa­lu Rock Are­na w Pozna­niu. W czerw­cu wystą­pi­ła z zespo­łem na 19. KFPP w Opo­lu, gdzie zapre­zen­to­wa­ła utwo­ry “Na boha­te­rów popyt już minął” i “Pieśń o cegle”, któ­re tra­fi­ły na ich wspól­ną epkę, któ­ra roze­szła się w ponad 100 tys. egzem­pla­rzy. Dru­gą z pio­se­nek wyko­na­ła ubra­na w strój z ZSMP-owskim czer­wo­nym kra­wa­tem, co wywo­ła­ło spo­re kon­tro­wer­sje w mediach. Po wystę­pie zarząd kra­kow­skie­go oddzia­łu ZSMP wysto­so­wał pro­test prze­ciw­ko rze­ko­me­mu spro­fa­no­wa­niu sym­bo­lu orga­ni­za­cji przez artyst­kę.

Od koń­ca 1981 nagry­wa­ła mate­riał na kolej­ny album stu­dyj­ny pt. Ukła­dy, któ­ry nagra­ła we współ­pra­cy m.in. z Janem Bory­se­wi­czem, Woj­cie­chem Bru­śli­kiem, Andrze­jem Dylew­skim i Janu­szem Grzy­wa­czem i wyda­ła w 1982. Na pły­cie pre­zen­to­wa­ła bar­dziej roc­ko­we brzmie­nie niż na pierw­szym albu­mie. Na pły­cie zna­la­zły się kolej­ne prze­bo­je w jej dorob­ku: “Kar­ma­zy­no­wa noc”, “Bry­lan­ty” oraz “Obce dni”. W lip­cu nagra­ła z Tade­uszem Nale­pą pły­tę pt. Poże­gnal­ny cyrk, zawie­ra­ją­cą utwo­ry sil­nie kry­ty­ku­ją­ce stan wojen­ny. Cen­zu­ra nie dopu­ści­ła do wyda­nia albu­mu, któ­ry cze­kał na wyda­nie 11 lat. W tym okre­sie Tro­ja­now­ska była z jed­nej stro­ny ata­ko­wa­na przez “Soli­dar­ność” za poka­za­ny w tele­wi­zji występ w Sali Kon­gre­so­wej, a z dru­giej stro­ny szy­ka­no­wa­na przez wła­dzę za odmo­wę kolej­nych wystę­pów. Wraz z mężem zde­cy­do­wa­ła się na emi­gra­cję: prze­by­wa­ła w Holan­dii, USA, Wiel­kiej Bry­ta­nii, a w 1987 osia­dła w Ber­li­nie Zachod­nim.

W 1991 wyda­ła epo­ni­micz­ny album stu­dyj­ny, zaty­tu­ło­wa­ny po pro­stu Iza­be­la Tro­ja­now­ska, na któ­rym umie­ści­ła wyłącz­nie utwo­ry anglo­ję­zycz­ne. Krą­żek prze­zna­czo­ny był do sprze­da­ży na ryn­ki zachod­nie – naj­pierw tra­fił na rynek bry­tyj­ski, wyda­ny nakła­dem nie­za­leż­nej wytwór­ni Ron­dor Music, a 25 sierp­nia 1992 tra­fił na ryn­ki ame­ry­kań­ski i kana­dyj­ski (pod tytu­łem Inde­pen­den­ce). Rok wcze­śniej zapre­zen­to­wa­ła mate­riał z pły­ty na festi­wa­lu w Sopo­cie. Album prze­szedł jed­nak bez echa, przy­no­sząc jedy­nie umiar­ko­wa­ny hit “Inde­pen­den­ce Day”.

Od kwiet­nia do paź­dzier­ni­ka 1994 śpie­wa­ła razem z Bud­ką Sufle­ra na ich jubi­le­uszo­wej tra­sie kon­cer­to­wej. W 1995 nawią­za­ła współ­pra­cę arty­stycz­ną z Ada­mem Abram­kiem i Paw­łem Sotem, kom­po­zy­to­ra­mi zespo­łu Bajm. Nagra­ła z nimi album stu­dyj­ny pt. Chcę ina­czej, któ­ry w 1996 odniósł umiar­ko­wa­ny suk­ces, przy­no­sząc prze­bo­je: “I sta­ło się”, “Wię­cej niż życie” oraz “Naresz­cie czu­ję”.

Od czerw­ca 1997 gra Moni­kę Ross-Nawrot w seria­lu TVP1 Klan.

Do 2008 wystę­po­wa­ła na kon­cer­tach z wła­snym zespo­łem. Od stycz­nia 2009 współ­pra­cu­je z zespo­łem Mafia. W sierp­niu wystą­pi­ła z Bud­ką Sufle­ra w Sopo­cie, Nałę­czo­wie oraz Kato­wi­cach z oka­zji ich 35-lecia. 8 paź­dzier­ni­ka 2011 wyda­ła kolej­ny album stu­dyj­ny pt. Życia zawsze mało.

18 listo­pa­da 2016 wyda­ła siód­my album stu­dyj­ny pt. Na skos. Album zade­biu­to­wał na 49. miej­scu pol­skiej listy prze­bo­jów – OLiS. Na potrze­by pro­mo­cji pły­ty zmie­ni­ła wize­ru­nek, za co w 2017 była nomi­no­wa­na do zdo­by­cia Gwiaz­dy Ple­ja­dy za “meta­mor­fo­zę roku”.

Życie prywatne

Z mate­ma­ty­kiem Mar­kiem Tro­ja­now­skim mają cór­kę Roxa­nę (ur. 12 czerw­ca 1991). Po roz­pa­dzie mał­żeń­stwa, któ­re trwa­ło ponad 25 lat, zma­ga­ła się z depre­sją.