Jan “Jan Bo” Borysewicz
Muzyk

Jan Józef Bory­se­wicz, pseud. Jan Bo (ur. 17 kwiet­nia 1955 we Wro­cła­wiu) – pol­ski woka­li­sta, mul­tiin­stru­men­ta­li­sta, kom­po­zy­tor, wir­tu­oz gita­ry, a tak­że autor tek­stów pio­se­nek. Muzycz­ny samo­uk i twór­ca warsz­ta­tów muzycz­nych. Lider i współ­za­ło­ży­ciel zespo­łu Lady Pank. Autor solo­we­go pro­jek­tu Jan Bo.

Dzieciństwo

Uro­dził się we Wro­cła­wiu, gdzie wycho­wy­wał się i miesz­kał w czę­ści mia­sta Sępol­no bli­sko Pól Mar­so­wych. Począt­ko­wo pla­no­wał zostać per­ku­si­stą, gdyż jego ojciec – Michał Bory­se­wicz grał ama­tor­sko na bęb­nach w zespo­le jaz­zo­wym. W wie­ku czter­na­stu lat uczest­ni­czył w per­ku­syj­nych warsz­ta­tach muzycz­nych w Cho­dzie­ży, któ­re pro­wa­dził Janusz Ste­fań­ski. Gita­rą zain­te­re­so­wał go brat Andrzej, nauczył pierw­sze­go utwo­ru – “Dom wscho­dzą­ce­go słoń­ca”.

Naukę gry na gita­rze roz­po­czął pod okiem instruk­to­ra Maria­na Koniecz­ne­go w Domu Kul­tu­ry na Sępol­nie we Wro­cła­wiu. Tam zwró­cił na nie­go uwa­gę Jacek Baran – ówcze­sny woka­li­sta zespo­łu Nurt.

Początki kariery

Bory­se­wicz gra zawo­do­wo na gita­rze od 1970 roku. W tym okre­sie wypa­trzył go angiel­ski blu­esman Ale­xis Kor­ner współ­pra­cu­ją­cy m.in. z Mud­dym Water­sem. Zamie­rzał on zabrać 15-let­nie­go wów­czas Bory­se­wi­cza do Anglii, jed­nak nie zgo­dzi­li się na to rodzi­ce chłop­ca. Ofi­cjal­nie zade­biu­to­wał w roku 1972 (jako 17-latek) w zespo­le Nurt, do któ­re­go tra­fił w zastęp­stwie Alek­san­dra Mroż­ka pro­sto na kon­cert bez prób. Jesz­cze w tym samym roku został gita­rzy­stą zespo­łu Super Pakt, gdzie grał m.in. z Jac­kiem Krza­klew­skim. Następ­nie przez osiem mie­się­cy wystę­po­wał z duetem Katia&Roman, z któ­rym, gra­jąc pod­czas poby­tu w NRD, dostał pierw­szą pro­po­zy­cję współ­pra­cy z Bud­ką Sufle­ra.

W latach 1975–1977 grał w zespo­le Ire­ne­usza Dud­ka – Apo­ka­lip­sa.

W 1978 roku roz­po­czął sta­łą współ­pra­cę z zespo­łem Bud­ka Sufle­ra, z któ­rym nagrał trzy albu­my stu­dyj­ne – Na brze­gu świa­tła, Ona przy­szła pro­sto z chmur, Za ostat­ni grosz. Dla Bud­ki Sufle­ra Bory­se­wicz skom­po­no­wał utwo­ry: Nie wierz nigdy kobie­cie, Bez satys­fak­cji, Nie ma koń­ca tej podró­ży. Zwia­sto­wa­ły one styl Lady Pank, któ­re­go kon­cep­cja rodzi­ła się pod­czas ostat­nich mie­się­cy gry Bory­se­wi­cza w Bud­ce. Utwór Nie wierz nigdy kobie­cie oka­zał się być jed­nym z naj­więk­szych prze­bo­jów zespo­łu. Zespół z rezer­wą pod­szedł do pozo­sta­łych kom­po­zy­cji Bory­se­wi­cza. Umiesz­czał je jedy­nie na poje­dyn­czych sin­glach, co sta­ło się to zarze­wiem kon­flik­tu, po któ­rym Bory­se­wicz posta­no­wił opu­ścić gru­pę, a wraz z nim autor tek­stów Andrzej Mogiel­nic­ki. Zaraz po tych wyda­rze­niach dostał pro­po­zy­cję gra­nia w zespo­le Per­fect, jed­nak­że odrzu­cił ją, by zało­żyć wła­sny zespół.

Lady Pank

Pierw­sze nagra­nie nowej gru­py (Mała Lady Punk), do któ­re­go Bory­se­wicz pod­ło­żył rów­nież wokal, powsta­ło w grud­niu 1981 roku pod­czas sesji nagra­nio­wej pły­ty Ukła­dy Iza­be­li Tro­ja­now­skiej, gdy for­mal­nie muzyk był jesz­cze człon­kiem Bud­ki Sufle­ra. Rok póź­niej, przy pomo­cy Mogiel­nic­kie­go, zna­lazł pocho­dzą­ce­go z Olec­ka Janu­sza Pana­se­wi­cza, któ­ry został głów­nym woka­li­stą two­rzą­cej się kape­li. Pozo­sta­łych muzy­ków Bory­se­wicz spro­wa­dził m.in. z Oddzia­łu Zamknię­te­go. W tym skła­dzie osta­tecz­nie ukształ­to­wał się zespół nazwa­ny nie­co prze­wrot­nie Lady Pank. Pierw­sza pły­ta zespo­łu wyda­na w 1983 roku osią­gnę­ła ogrom­ny suk­ces komer­cyj­ny, więk­szość umiesz­czo­nych na niej utwo­rów zaj­mo­wa­ła wyso­kie miej­sca na listach prze­bo­jów.

W latach 1986–1988, Bory­se­wicz wraz z Janu­szem Pana­se­wi­czem pod szyl­dem Lady Pank nagrał ścież­kę dźwię­ko­wą z wła­sną muzy­ką do fil­mu ani­mo­wa­ne­go O dwóch takich, co ukra­dli księ­życ. W nagra­niach zagrał na wszyst­kich instru­men­tach.

Solowe nagrania

W 1988 roku mia­ła miej­sce pre­mie­ra pierw­szej solo­wej pły­ty Bory­se­wi­cza, wyda­nej pod szyl­dem Jan Bo – Kró­lo­wa ciszy, zawie­ra­ją­cym jego autor­skie utwo­ry świą­tecz­ne. Nie­dłu­go potem roz­po­czął pra­cę nad nowym muzycz­nym pro­jek­tem BO-Ses­sion, w któ­rym zamie­rzał zapre­zen­to­wać autor­skie wyko­na­nia kom­po­zy­cji Mile­sa Davi­sa, Joh­na Col­tra­ne­’a oraz Jimie­go Hen­dri­xa. Owo­cem tej sesji był utwór Easy Rider, w nagra­niu któ­re­go prócz same­go pomy­sło­daw­cy, udział wzię­li gita­rzy­ści: Dariusz Koza­kie­wicz, Wini­cjusz Chróst, Artur Affek, Piotr “Dzi­ki” Chan­ce­wicz i Maciej Gła­dysz. Na instru­men­tach per­ku­syj­nych grał Woj­ciech Moraw­ski, a na gita­rze baso­wej Woj­ciech Pili­chowski. W tym pro­jek­cie zagrał rów­nież kuzyn Jimie­go Hen­dri­xa. Nagra­nie zosta­ło zre­ali­zo­wa­ne przez Lesz­ka Kamiń­skie­go w stu­dio S‑4.

W latach 1991–1994, gdy zespół Lady Pank pau­zo­wał, Bory­se­wicz wydał dru­gą solo­wą pły­tę Woj­na w mie­ście (1992).

W 1996 roku Bory­se­wicz wydał kolej­ną solo­wą pły­tę pt. Moja wol­ność.

W 2003 Bory­se­wicz nagrał pop-roc­ko­wą pły­tę z Paw­łem Kuki­zem, zawie­ra­ją­cą mię­dzy inny­mi prze­bo­je – Jeśli tyl­ko chcesz czy Bo tutaj jest, jak jest.

Rok 2010 to swo­isty powrót Bory­se­wi­cza do pro­jek­tu Jan Bo. W tym samym cza­sie – po kil­ku­na­stu latach od pre­mie­ry poprzed­niej pły­ty – wydał on czwar­tą solo­wą pły­tę zaty­tu­ło­wa­ną Miya. Zapro­sił on na nią tak­że gości w posta­ci Pio­tra Cugow­skie­go (wokal w utwo­rze: Masz się bać) i Urszu­li Rem­bal­skiej (duet wokal­ny w utwo­rze: Paja­cyk).

Czasy najnowsze

3 czerw­ca 2013 roku mia­ła miej­sce pre­mie­ra wspól­ne­go sin­gla Bory­se­wi­cza oraz zespo­łu Video – Kry­zy­so­wy.

W 2014 roku Bory­se­wicz został zapro­szo­ny przez Rober­ta Mączyń­skie­go do nagra­nia wspól­ne­go albu­mu Bal Matu­ral­ny. Album sygno­wa­ny szyl­dem Roz­bój­nik Ali­ba­ba & Jan Bory­se­wicz osią­gnął zdu­mie­wa­ją­cy wynik w sprze­da­ży otrzy­mu­jąc dość szyb­ko sta­tus pla­ty­no­wej pły­ty.

27 listo­pa­da 2015 roku do sprze­da­ży tra­fił debiu­tanc­ki album duetu Bory­se­wicz & Brzo­zow­ski zawie­ra­ją­cy 11 utwo­rów oscy­lu­ją­cych wokół sty­li­sty­ki pop-roc­ko­wej. Wydaw­nic­two pro­mo­wał sin­giel Sło­wa na otar­cie łez.

23 wrze­śnia 2016 wydał kolej­ny solo­wy album spod szyl­du Jan Bo – Kawa i dym.

27 maja 2017 brał udział w otwar­ciu gali KSW 39 na Sta­dio­nie Naro­do­wym w War­sza­wie wyko­nu­jąc utwór Zam­ki na Pia­sku w towa­rzy­stwie Damia­na Uke­je w roli woka­li­sty.

W 2018 roku muzyk wystar­to­wał z nowym pro­jek­tem – Aka­de­mia Jana Bory­se­wi­cza. Są to warsz­ta­ty muzycz­ne połą­czo­ne z kon­cer­ta­mi.

28 paź­dzier­ni­ka 2018 odbył się wyjąt­ko­wy kon­cert z oka­zji 30-lecia kon­cer­tów w Radio­wej Trój­ce spod szyl­du Jan Bory­se­wicz i Przy­ja­cie­le. Obok arty­sty wystą­pi­ły takie gwiaz­dy pol­skiej sce­ny muzycz­nej jak: Maciej Maleń­czuk, Mał­go­rza­ta Ostrow­ska, Woj­ciech Cugow­ski, Piotr Roguc­ki czy Dariusz Koza­kie­wicz. Jubi­le­uszo­wy kon­cert popro­wa­dził Marek Niedź­wiec­ki.

25 grud­nia 2018 mia­ła miej­sce pre­mie­ra sin­gla zespo­łu Red Lips Gdy nie dzwo­nisz z gościn­nym udzia­łem Bory­se­wi­cza. Do jego autor­skiej kom­po­zy­cji tekst napi­sał Woj­ciech Byr­ski.

Inne nagrania

Poza wymie­nio­ny­mi powy­żej nagra­nia­mi, Bory­se­wicz grał z wie­lo­ma inny­mi wyko­naw­ca­mi m.in. z Oby­wa­te­lem G.C, zespo­łem The Foto­ness, Urszu­lą, Ewą Bem.

Wio­sną 1982 roku grał w zespo­le Tade­usza Nale­py razem z Woj­cie­chem Bru­śli­kiem i Andrze­jem Dylew­skim.

Ponad­to był twór­cą pro­jek­tu Nasz Wspól­ny Świat (z udzia­łem m.in. zespo­łów Lom­bard, TSA i Kom­bi) oraz pro­du­cen­tem skła­dan­ki Być Wol­nym, w któ­rej nagry­wa­niu bra­li udział przed­sta­wi­cie­le róż­nych nur­tów pol­skie­go roc­ka (obok Lady Pank i Per­fec­tu, tak­że T.Love, Big Cyc i Acid Drin­kers). Na skła­dan­ce zna­lazł się rów­nież utwór Choć­by nie wiem co z muzy­ką lide­ra Lady Pank do tek­stu Rober­ta Gaw­liń­skie­go. Utwór ten został nagra­ny w skła­dzie: Janusz Pana­se­wicz – wokal, Robert Gaw­liń­ski – wokal, Jan Bory­se­wicz – gita­ra, Dariusz Koza­kie­wicz – gita­ra, Ryszard Sygi­to­wicz – gita­ra, Titus – gita­ra baso­wa, Kuba Jabłoń­ski – per­ku­sja. Grał gościn­nie też z zespo­łem Sub­way w któ­rym grał mię­dzy inny­mi Marek Kosza­da.