Nigel Kennedy
Muzyk

Nigel Paul Ken­ne­dy (ur. 28 grud­nia 1956 w Bri­gh­ton) – angiel­ski skrzy­pek, uczeń Yehu­di Menu­hi­na, absol­went Juil­liard Scho­ol w Nowym Jor­ku.

Początki

Dro­gę do karie­ry uto­ro­wa­ły Kennedy’emu w dużej mie­rze wspól­ne kon­cer­ty ze skrzyp­kiem Ste­pha­ne Grap­pel­lim oraz wykre­owa­nie wize­run­ku wir­tu­oza-pun­ka. W 1989 wydał w wytwór­ni EMI Czte­ry pory roku Anto­nie­go Vival­die­go. W cią­gu 6 mie­się­cy sprze­da­no ponad 2 milio­ny egzem­pla­rzy albu­mu.

Repertuar

Nigel Ken­ne­dy ma bar­dzo roz­le­gły reper­tu­ar. Wyko­nu­je zarów­no utwo­ry Bacha i Vival­die­go, rów­nież Hen­drik­sa, czy The Doors. Gra na XVIII-wiecz­nych skrzyp­cach Guar­ne­ri del Gesù oraz Stra­di­va­riu­sie (Doro­thy Jef­fries zapi­sa­ła mu je w testa­men­cie z adno­ta­cją, iż po zakoń­cze­niu karie­ry Nigel prze­ka­że je inne­mu mło­de­mu i uta­len­to­wa­ne­mu skrzyp­ko­wi).

Nie­kon­wen­cjo­nal­ne zacho­wa­nie na sce­nie – czę­ste gra­nie ple­ca­mi do publicz­no­ści, trans­owe przy­tu­py­wa­nie, popi­ja­nie piwa z pusz­ki, opo­wia­da­nie dow­ci­pów – i post­pun­ko­wy styl bycia arty­sty są głów­ny­mi wyznacz­ni­ka­mi jego ory­gi­nal­no­ści sce­nicz­nej.

Kraków i Polska

Nigel Ken­ne­dy czę­sto kon­cer­tu­je w Fil­har­mo­nii Kra­kow­skiej, a w 2002 objął kie­row­nic­two arty­stycz­ne Pol­skiej Orkie­stry Kame­ral­nej. W roku 2003 nagrał z kra­kow­skim zespo­łem Kro­ke pły­tę East Meets East. Moż­na go spo­tkać w kra­kow­skich klu­bach jaz­zo­wych, w któ­rych czę­sto spon­ta­nicz­nie gra impro­wi­zo­wa­ne jam ses­sions. Rów­nież w cza­sie kon­cer­tów towa­rzy­szą mu pol­scy muzy­cy – naj­czę­ściej pol­ski pia­ni­sta jaz­zo­wy Piotr Wyle­żoł oraz Adam Kowa­lew­ski (bas), Paweł Dobro­wol­ski (instru­men­ty per­ku­syj­ne) i Tomasz Grze­gor­ski (sak­so­fon).

Nigel Ken­ne­dy jest kibi­cem Cra­co­vii (klu­bem naj­bliż­szym jego ser­cu pozo­sta­je jed­nak Aston Vil­la). Swój wol­ny czas spę­dza albo w swo­jej bry­tyj­skiej posia­dło­ści w Malvern w hrab­stwie Wor­ce­ster­shi­re, albo w miesz­ka­niu przy ul. Flo­riań­skiej w Kra­ko­wie. Jego żoną jest Polka, Agniesz­ka.

Jest pre­ze­sem hono­ro­wym sto­wa­rzy­sze­nia dzia­ła­ją­ce­go przy klu­bie Muzycz­na Owczar­nia w Jawor­kach.

W 2014 został odzna­czo­ny Srebr­nym Meda­lem “Zasłu­żo­ny Kul­tu­rze Glo­ria Artis”.

Poglądy polityczne

Poli­ty­ka go gene­ral­nie nie inte­re­su­je, ale kon­se­kwent­nie boj­ko­tu­je pań­stwo Izra­el:

” dopó­ki prak­ty­ko­wa­na przez to pań­stwo poli­ty­ka apar­the­idu nie zosta­nie znie­sio­na – nie zamie­rzam dać tam ani jed­ne­go kon­cer­tu. Prze­cież Pale­styń­czy­cy trak­to­wa­ni są we wła­snym kra­ju tak samo jak czar­no­skó­rzy oby­wa­te­le RPA przed 1994 rokiem. Izra­el sły­nie z tego, że nie wol­no tam wyko­ny­wać Wagne­ra ze wzglę­du na jego rze­ko­me związ­ki z nie­miec­kim nazi­zmem. A wyobraź­cie sobie, co by się sta­ło, gdy­by ktoś spró­bo­wał w tam­tej­szej fil­har­mo­nii zagrać muzy­kę pale­styń­ską… To naj­bar­dziej nacjo­na­li­stycz­ne pań­stwo współ­cze­sne­go świa­ta “Kla­syk w różo­wych ciusz­kach. Michał Men­dyk. “Kul­tu­ra TV” (doda­tek tygo­dnio­wy do “Dzien­ni­ka. Pol­ska. Euro­pa. Świat”), 2 maja 2008..