Paul Rodgers
Muzyk

Paul Rod­gers (ur. 17 grud­nia 1949 w Mid­dles­bro­ugh) − bry­tyj­ski woka­li­sta i autor tek­stów zwią­za­ny głów­nie z gatun­kiem bia­łe­go blu­esa.

Uzna­nie w latach 60. i 70. zyskał jako front­man blu­eso­wej gru­py Free, któ­rą następ­nie porzu­cił dla współ­pra­cy z Bad Com­pa­ny. Zna­ny był wów­czas z − nie­czę­stych w śro­do­wi­sku blu­eso­wym − wyso­kich umie­jęt­no­ści wokal­nych oraz z enig­ma­tycz­ne­go wize­run­ku, na któ­ry skła­dał się, zakła­da­ny zawsze na wystę­py, czar­ny strój i skó­rza­ne spodnie dzwo­ny. W 2006 roku pio­sen­karz został skla­sy­fi­ko­wa­ny na 9. miej­scu listy 100 naj­lep­szych woka­li­stów wszech cza­sów według Hit Para­der.

W latach 2004–2009 współ­pra­co­wał z zespo­łem Queen jako Queen + Paul Rod­gers.

Życiorys

Jako dziec­ko, wspól­nie z przy­ja­cie­lem Pete­rem Smi­them inte­re­so­wał się głów­nie muzy­ką z tema­tów fil­mo­wych jakie sły­szał w kinie; póź­niej przy­szło zain­te­re­so­wa­nie muzy­ką pły­ną­cą z odbior­ni­ka radio­we­go.

Kie­dy skoń­czył 11 lat dostał od rodzi­ców gita­rę aku­stycz­ną. W nie­dłu­gim cza­sie razem ze swo­im kole­gą ze szko­ły Mic­kiem Moodym, Coli­nem Bra­dley­em oraz Mal­col­mem Cairn­sem zało­żył zespół Pots and Pans Band. Gru­pa kil­ka­krot­nie zmie­nia­ła nazwę (The Pre­miers, The Titans) i zaczę­ła wystę­po­wać w barach i klu­bach. Wyko­ny­wa­li przede wszyst­kim popu­lar­ne stan­dar­dy blu­eso­wo-soulo­wo-roc­k’n’rol­lo­we, sami zaś muzy­kę, któ­rą gra­li okre­śla­li jako rhy­thm and blu­esa o sil­nym zabar­wie­niu popo­wym. Przez trzy lata wystę­po­wa­li jako The Roadrun­ners, a Paul peł­nił w nim począt­ko­wo rolę basi­sty, spo­ra­dycz­nie śpie­wa­jąc. Im dłu­żej jed­nak zespół wystę­po­wał, tym czę­ściej Paul się­gał po mikro­fon. Wkrót­ce obo­wiąz­ki gita­rzy­sty baso­we­go prze­jął Bru­ce Tho­mas, nato­miast na per­ku­sji zaczął grać Dave Usher. Rogers osta­tecz­nie został front­ma­nem gru­py.

W roku 1967 (już bez Coli­na Bra­dleya) zespół ponow­nie zmie­nił nazwę na The Wild­flo­wers i wyje­chał do Lon­dy­nu. W sto­li­cy Wiel­kiej Bry­ta­nii cięż­ko było im się prze­bić, a gra­jąc 1 kon­cert tygo­dnio­wo zara­bia­li nie­wie­le, przez co ich życie było bar­dzo skrom­ne. Na per­ku­sji grał wów­czas Andy Bore­nius, jed­nak róż­ni­ce jakie poja­wi­ły się wśród człon­ków zespo­łu spo­wo­do­wa­ły roz­pad gru­py.

Pozo­sta­jąc w Lon­dy­nie Rod­gers chwy­tał się róż­nych drob­nych prac, jed­no­cze­śnie uczył się w North Lon­don Col­le­ge of Fur­ther Edu­ca­tion. Nie­dłu­go potem zachę­co­ny ogło­sze­niem w cza­so­pi­śmie muzycz­nym Melo­dy Maker został woka­li­stą zespo­łu Brown Sugar.

Z Pau­lem Kos­sof­fem znał się już od dłuż­sze­go cza­su (czę­sto bowiem gościł w skle­pie muzycz­nym, w któ­rym pra­co­wał Kos­soff), jed­nak na dłu­żej ich dro­gi zeszły się wio­sną 1968, pod­czas jed­ne­go z kon­cer­tów Brown Sugar. Obaj pano­wie przy­pa­dli sobie do gustu i nie­ba­wem (wspól­nie z Simo­nem Kir­kiem i Andy Fra­se­rem) zało­ży­li zespół Free.

Free, Bad Company i kariera solowa

Rod­gers nagry­wał i kon­cer­to­wał z Free do roku 1973 (z małą prze­rwą w roku 1971, w cza­sie któ­rej zało­żył, dzia­ła­ją­cy bez więk­sze­go powo­dze­nia zespół Peace).

Dal­sza karie­ra Rod­ger­sa zwią­za­na była z gru­pą Bad Com­pa­ny. Oprócz nie­go zespół two­rzy­li: Simon Kir­ke, gita­rzy­sta (Mott the Hoople) Mick Ral­phs oraz Boz Bur­rell (ex – King Crim­son). Suk­ces komer­cyj­ny osią­gnę­ły przede wszyst­kim począt­ko­we wydaw­nic­twa zespo­łu: Bad Com­pa­ny (1974), Stra­ight Sho­oter (1975), Run With The Pack (1976).

Po zawie­sze­niu dzia­łal­no­ści Bad Com­pa­ny, Rod­gers w roku 1983 wydał (bez więk­sze­go powo­dze­nia) solo­wy album Cut Loose. Dwa lata póź­niej wspól­nie z Jim­my Pagem zało­żył zespół The Firm, z któ­rym nagrał dwa albu­my: The Firm (1985) oraz Means Busi­ness (1986).

Począ­tek lat 90. to kolej­ny zespół Rod­ger­sa The Law, utwo­rzo­ny z byłym per­ku­si­stą The Small Faces oraz The Who Ken­ney Jone­sem. Ten pro­jekt też nie trwał dłu­go. W 1993 w towa­rzy­stwie takich muzy­ków jak Jeff Beck, David Gil­mo­ur, Bud­dy Guy i wie­lu innych powró­cił do korze­ni i nagrał Mud­dy Water Blu­es. Album odniósł suk­ces (utwór tytu­ło­wy nomi­no­wa­ny był do nagro­dy Gram­my), po czym Paul Rod­gers nagrał minial­bum live The Hen­drix Set (1993). W nagra­niach udział wzię­li: Neal Schon, Todd Jen­sen i Dean Castro­no­vo.

Dal­sze lata to przede wszyst­kim współ­pra­ca z Geof­fem Whi­te­hor­nem, Jazem Lochrie oraz Jimem Copley­em — współ­pra­ca, dzię­ki któ­rej uka­za­ły się trzy albu­my: Live (1996), Now (1997) i Elec­tric (2000).

W roku 1999 z oka­zji dwu­dzie­sto­pię­cio­le­cia ist­nie­nia Bad Com­pa­ny wytwór­nia Elek­tra Records wyda­ła dwu­pły­to­wą anto­lo­gię zespo­łu The Ori­gi­nal Bad Com­pa­ny Antho­lo­gy. Wkrót­ce Rod­gers reak­ty­wo­wał Bad Com­pa­ny i w roku 2002 nagrał album Mar­chants of Cool.

Od 2004 do 2009 roku grał wspól­nie z muzy­ka­mi z gru­py Queen – Bria­nem May­em oraz Roge­rem Tay­lo­rem, wystę­pu­jąc jako Queen + Paul Rod­gers. Owo­ce współ­pra­cy moż­na usły­szeć na albu­mie kon­cer­to­wym Return of the Cham­pions (2005) oraz nagra­nym na kon­cer­tach w Japo­nii mate­ria­le, któ­ry uka­zał się na DVD – Super Live in Japan (2006). 15 wrze­śnia 2008 roku uka­zał się album The Cosmos Rocks. Rod­gers wziął udział w “Expe­rien­ce Hen­drix Tri­bu­te Tour” — tour­née poświę­co­nym Jimie­mu Hen­dri­xo­wi.