René Glaneau
Muzyk

René Gla­ne­au, właśc. Roman Śro­da. W 1947 roku wró­cił do Pol­ski, do Kar­pa­cza.

Praca estradowa

Kar­pacz 1947 – pierw­sze wystę­py z miej­sco­wą kape­lą bra­ta, Józe­fa.

Debiut na dużej sce­nie: Orkie­stra Zyg­mun­ta Kara­siń­skie­go (paź­dzier­nik 1960 – maj 1961) i Zespół Gitar Hawaj­skich Jana Ław­ru­sie­wi­cza (1968). W latach póź­niej­szych współ­pra­cu­je z róż­ny­mi zespo­ła­mi w kra­ju i za gra­ni­cą.

Wyjazdy zagraniczne

Cze­cho­sło­wa­cja (CSRS), Fin­lan­dia, Nie­miec­ka Repu­bli­ka Demo­kra­tycz­na (NRD), Rumu­nia, Węgry, Zwią­zek Radziec­ki (ZSRR).

Nagrania

Pol­ska – 14 płyt: Pol­skie Nagra­nia “Muza” i Pro­nit 1955–1965, Cze­cho­sło­wa­cja – 11 płyt: Supra­phon 1963 – 1966, jed­na pły­ta w Rumu­nii: Elek­tro­cord 1959, jed­no pirac­kie nagra­nie w USA: Bru­no – Acro­po­le Pro­duc­tion Chi­ca­go 1960.

Telewizja

TVP Łódź: trzy pro­gra­my reży­se­ro­wa­ne przez Janu­sza Rze­szew­skie­go w latach 1960 – 1961.

Repertuar

W okre­sie “żela­znej kur­ty­ny”, czy­li w latach odcię­cia od zachod­niej kul­tu­ry, René Gla­ne­au zasły­nął jako jedy­ny odtwór­ca i popu­la­ry­za­tor pio­sen­ki fran­cu­skiej w Pol­sce. Póź­niej śpie­wał i nagrał wie­le utwo­rów, nie tyl­ko fran­cu­skich, w języ­ku fran­cu­skim i pol­skim, w tym kil­ka­na­ście z wła­sny­mi tek­sta­mi, melo­dia­mi i aran­ża­cja­mi.

Przeboje

“Mar­twe liście”, “Psz­czół­ka i moty­lek”, “Ostat­ni walc”, “Desa­fi­na­do”, “Mer­ci chérie”, “Bam­bi­no”, “Skan­dal w rodzi­nie”.

Dyskografia (wybór)