Robert Majewski
Muzyk

Robert Majew­ski (ur. 18 listo­pa­da 1963 w War­sza­wie) – pol­ski trę­bacz jaz­zo­wy, kom­po­zy­tor i aran­żer.

Życiorys

Pocho­dzi z rodzi­ny o muzycz­nych tra­dy­cjach. Jego ojciec, Hen­ryk Majew­ski, był rów­nież jaz­zo­wym trę­ba­czem, a brat Woj­ciech jest pia­ni­stą. W 1987 r. ukoń­czył stu­dia muzycz­ne na Aka­de­mii Muzycz­nej w War­sza­wie. W latach 1986–1990 był soli­stą Big Ban­du “Stu­dio S 1” Pol­skie­go Radia pod dyrek­cją Andrze­ja Trza­skow­skie­go.

Lau­re­at wie­lu nagród, m.in.: I nagro­da zespo­ło­wa (wspól­nie z zespo­łem New Pre­sen­ta­tion) i I nagro­da indy­wi­du­al­na w kon­kur­sie Jazz Juniors w Kra­ko­wie (1983), I nagro­da zespo­ło­wa (z tym samym zespo­łem) w kon­kur­sie w Lever­ku­sen (1985), lau­re­at pań­stwo­wej Nagro­dy Arty­stycz­nejcz­nej Mło­dych im. Sta­ni­sła­wa Wyspiań­skie­go (1985), fina­li­sta Świa­to­we­go Kon­kur­su Trę­ba­czy im. Louisa Arm­stron­ga w Waszyng­to­nie (1990), , tytuł “Muzy­ka Roku 1990” przy­zna­ny przez redak­cję III Pro­gra­mu Pol­skie­go Radia oraz I nagro­da zespo­ło­wa (wspól­nie z zespo­łem In Spec­tor), I nagro­da indy­wi­du­al­na oraz tytuł “Euro­pej­skie­go Jaz­zo­we­go Arty­sty 1992” w Lever­ku­sen (1992).

W 1991 r. otrzy­mał sty­pen­dium im. Krzysz­to­fa Kome­dy oraz wystą­pił w fil­mie Andrze­ja Jaki­mow­skie­go Pogłos, któ­ry w tym samym roku otrzy­mał nagro­dę na festi­wa­lu “Jazz Film Salo­on 1991” w War­sza­wie.

Wie­lo­krot­nie uczest­ni­czył w festi­wa­lach orga­ni­zo­wa­nych w Pol­sce i na świe­cie, współ­pra­cu­jąc z wie­lo­ma muzy­ka­mi świa­to­we­go for­ma­tu, m.in. z N.H.O.Pedersenem, Clar­kiem Ter­rym, Nico­la­sem Pay­to­nem, Roy­em Hargrove’em, Pal­le Daniels­so­nem, Gar­rym Bart­zem, Mino Cine­lu, Pete­rem Her­bol­zha­ime­rem, Djan­go Bate­sem, Nil­sem Land­gre­nem, Bobo Sten­so­nem, Joey­em Baro­nem, Bil­lym Har­tem oraz Janem Pta­szy­nem Wró­blew­skim, Zbi­gnie­wem Namy­słow­skim, Woj­cie­chem Karo­la­kiem, Hen­ry­kiem Miś­kie­wi­czem, Wło­dzi­mie­rzem Nahor­nym, Andrze­jem Jago­dziń­skim, Woj­cie­chem Nie­dzie­lą, Jac­kiem Nie­dzie­lą, Grze­go­rzem Nagór­skim i Pio­trem Baro­nem, jak rów­nież woka­li­sta­mi Ewą Bem, Han­ną Bana­szak, Urszu­lą Dudziak, Agą Zary­an, Kata­rzy­ną Gro­niec, Anną Marią Jopek, Edy­tą Bar­to­sie­wicz, Kasią Kowal­ską, Grze­go­rzem Tur­nau­em, Mar­kiem Gre­chu­tą, Kubą Bada­chem, Grze­go­rzem Cie­chow­skim i Micha­łem Bajo­rem. Do 2005 r. wspól­nie ze swo­im ojcem wystę­po­wał w zespo­le jaz­zu tra­dy­cyj­ne­go Old Timers, a po jego śmier­ci prze­jął rolę lide­ra.

Two­rzył rów­nież muzy­kę teatral­ną i fil­mo­wą, współ­pra­cu­jąc m.in. ze Zbi­gnie­wem Pre­isne­rem, Krze­si­mi­rem Dęb­skim i Jerzym Sata­now­skim. Uczest­ni­czył w wie­lu sesjach nagra­nio­wych arty­stów, z któ­ry­mi współ­pra­co­wał. Na swo­im kon­cie ma rów­nież pły­ty autor­skie.

Zaj­mu­je się dzia­łal­no­ścią peda­go­gicz­ną, m.in. na Wydzia­le Jaz­zu w ZPSM 2. stop­nia im. Fry­de­ry­ka Cho­pi­na w War­sza­wie oraz Insty­tu­cie Jaz­zu w PWSZ w Nysie. Corocz­nie wykła­da rów­nież na warsz­ta­tach muzycz­nych, m.in. w Cho­dzie­ży, Puła­wach, Nysie i Lesz­nie. W 2006 r. w uzna­niu osią­gnięć w pro­pa­go­wa­niu pol­skie­go jaz­zu otrzy­mał Odzna­kę Hono­ro­wą Pol­skie­go Sto­wa­rzy­sze­nia Jaz­zo­we­go.