Romuald Lipko
Muzyk

Romu­ald Ryszard Lip­ko (ur. 3 kwiet­nia 1950 w Lubli­nie, zm. 6 lute­go 2020 tam­że) – pol­ski kom­po­zy­tor i mul­tiin­stru­men­ta­li­sta (instru­men­ty kla­wi­szo­we, trąb­ka, gita­ra baso­wa).

Życiorys

Ukoń­czył pod­sta­wo­wą szko­łę muzycz­ną, z liceum muzycz­ne­go został wyda­lo­ny za udział w pro­gra­mie tele­wi­zyj­nym. Ukoń­czył naukę w I Liceum Ogól­no­kształ­cą­cym im. Sta­ni­sła­wa Sta­szi­ca w Lubli­nie. W 1966 zało­żył z Andrze­jem Szczo­dorw­skim zespół TRAMP, któ­ry dzia­łał przy Domu Kul­tu­ry WSK w Świd­ni­ku. Od począt­ku lat 70. był basi­stą, a póź­niej głów­nie kla­wi­szow­cem i kom­po­zy­to­rem w zespo­le Bud­ka Sufle­ra. Nie­któ­re z jego pierw­szych kom­po­zy­cji w Bud­ce to Pio­sen­ka, któ­rą być może napi­sał­by Artur Rim­baud, Zda­rze­nie oraz Bia­ły demon. W 1978 prze­jął rolę lide­ra Bud­ki Sufle­ra, po odej­ściu woka­li­sty Krzysz­to­fa Cugow­skie­go (do 1984). Jego naj­więk­szym suk­ce­sem komer­cyj­nym oka­za­ła się pły­ta Nic nie boli, tak jak życie, wyda­na w 1997. Sprze­da­ła się w ponad milio­no­wym nakła­dzie. Suk­ce­sem muzycz­nym był występ w nowo­jor­skiej Car­ne­gie Hall i sesja nagra­nio­wa w Vil­la­ge Stu­dio w Los Ange­les pod okiem Gre­ga Phil­lin­ga­ne­sa. Współ­pra­co­wał wte­dy z Mar­cu­sem Mil­le­rem, Steve’em Luka­the­rem i She­ilą E.

Romu­ald Lip­ko współ­pra­co­wał z wie­lo­ma pol­ski­mi woka­list­ka­mi. Pisał pio­sen­ki m.in. dla Anny Jan­tar (Nic nie może wiecz­nie trwać, Do żony wróć, Układ z życiem), Urszu­li (Dmu­chaw­ce, lataw­ce, wiatr, Mali­no­wy król, Za two­je zdro­wie mała, Temat Boże­ny), Ire­ny Jaroc­kiej (To za mało, Nie odchodź jesz­cze, Lato dzi­kich róż), Zdzi­sła­wy Sośnic­kiej (Ale­ja gwiazd, W kolo­rze krwi, Ser­ce pali się raz, Powiedz mi panie, Będzie co ma być), Iza­be­li Tro­ja­now­skiej (Jestem two­im grze­chem, Wszyst­ko cze­go dziś chcę, Nic za nic), Bar­ba­ry Sikor­skiej (CDN, Mniej­sze zło, Gra­ma­ty­ka miło­ści, Zako­chaj­my się jak dzie­ci), Ire­ny San­tor (Jak fart, to fart, Jesz­cze kochasz mnie), Mary­li Rodo­wicz (Tak nam słod­ko, tak nam gorz­ko), Ele­ni (Postaw na mnie, a zatrzy­mam deszcz).

W 2005 uka­za­ła się kom­pi­la­cja Prze­bo­je Romu­al­da Lip­ko, zawie­ra­ją­ca pio­sen­ki skom­po­no­wa­ne przez nie­go i śpie­wa­ne m.in. przez Annę Jan­tar, Iza­be­lę Tro­ja­now­ską, Urszu­lę, Ire­nę San­tor, Zdzi­sła­wę Sośnic­ką, Mary­lę Rodo­wicz i Mał­go­rza­tę Kożu­chow­ską. Nie­któ­re z nich były pre­mie­ro­we, jak Układ z życiem Anny Jan­tar odna­le­zio­ny w archi­wum Lip­ki.

Pro­wa­dząc dzia­łal­ność poza zespo­łem, od roku 1984 wspól­nie z Jaro­sła­wem Kukul­skim, Nata­lią Kukul­ską, Ele­ni Tzo­ka, Hali­ną Frąc­ko­wiak, Zbi­gnie­wem Hoł­dy­sem, Mar­kiem Kare­wi­czem, Micha­łem Ryb­czyń­skim, Danu­tą Mizgal­ską był człon­kiem hono­ro­wym Klu­bu Muzycz­ne­go im. Anny Jan­tar, któ­re­go pre­ze­sem była Aga­ta Mate­ro­wicz.

W 2015 zało­żył zespół Romu­ald Lip­ko Band, w skład któ­re­go weszli m.in. Iza­be­la Tro­ja­now­ska, Feli­cjan Andrzej­czak oraz Grze­gorz Wilk. Rok póź­niej Lip­ko zain­we­sto­wał w biz­nes alko­ho­lo­wy, zakła­da­jąc spół­kę Muzycz­ne Alko­ho­le, któ­ra na począt­ku 2017 roku wpro­wa­dzi­ła na rynek wód­kę mar­ki Jol­ka, Jol­ka pamię­tasz.

W lip­cu 2019 u kom­po­zy­to­ra zdia­gno­zo­wa­no nowo­twór dróg żół­cio­wych wątro­by. Zmarł po ponad pół­rocz­nej wal­ce z cho­ro­bą. 12 lute­go 2020 został pocho­wa­ny na cmen­ta­rzu przy uli­cy Lipo­wej w Lubli­nie, w obrę­bie sek­to­ra 30.

Życie prywatne

Był żona­ty z Doro­tą, mie­li syna Remi­giu­sza.

Odznaczenia

• Krzyż Kawa­ler­ski Orde­ru Odro­dze­nia Pol­ski (3 grud­nia 2014, za wybit­ne zasłu­gi dla pol­skiej kul­tu­ry, za osią­gnię­cia w pra­cy arty­stycz­nej i twór­czej)
• Srebr­ny Medal “Zasłu­żo­ny Kul­tu­rze Glo­ria Artis” (3 mar­ca 2015)