Stefan Rachoń
Muzyk

Ste­fan Rachoń (ur. 4 stycz­nia 1906 w Ostro­wie, zm. 3 sierp­nia 2001 w Olsz­ty­nie) – pol­ski dyry­gent i skrzy­pek.

Życiorys

Jego ojciec Andrzej Rachoń (1858–1925) był słyn­nym wiej­skim skrzyp­kiem. Ste­fan edu­ka­cję muzycz­ną roz­po­czął w Pań­stwo­wej Śred­niej Szko­le Muzycz­nej w Lubli­nie. W 1933 roku ukoń­czył Kon­ser­wa­to­rium War­szaw­skie. Grę na skrzyp­cach stu­dio­wał w kla­sie Józe­fa Jarzęb­skie­go i Ire­ny Dubi­skiej, a dyry­gen­tu­rę pod kie­run­kiem Grze­go­rza Fitel­ber­ga.

Pod­czas stu­diów grał jako taper w kinach mię­dzy­wo­jen­nej War­sza­wy. Ofi­cjal­nie debiu­to­wał w 1930 roku na ante­nie Pol­skie­go Radia w audy­cji Kącik mło­dych talen­tów. W tym samym roku otrzy­mał pro­po­zy­cję utwo­rze­nia radio­wej orkie­stry roz­ryw­ko­wej. W okre­sie II woj­ny świa­to­wej grał z zespo­łem w oku­po­wa­nej War­sza­wie. W 1944 roku współ­pra­co­wał z orkie­stra­mi w Kra­ko­wie i Lubli­nie. Wraz z gru­pą lokal­nych muzy­ków grał rów­nież muzy­kę ilu­stra­cyj­ną do nie­mych fil­mów w lubel­skich kinach. Po powro­cie do War­sza­wy w 1945 roku utwo­rzył pierw­szą powo­jen­ną orkie­strę Pol­skie­go Radia prze­mia­no­wa­ną póź­niej na Orkie­strę Pol­skie­go Radia i Tele­wi­zji. Dyry­go­wał nią do 1980 roku. Radio­we stu­dio M‑1, w któ­rym pra­co­wa­ła orkie­stra było przez dłu­gie lata miej­scem radio­wych debiu­tów pol­skich pio­sen­ka­rzy. Ste­fan Rachoń doko­nał z orkie­strą radio­wą oko­ło dzie­się­ciu tysię­cy nagrań muzy­ki sym­fo­nicz­nej, ope­ro­wej, ope­ret­ko­wej i roz­ryw­ko­wej. Wspól­nie z Orkie­strą brał udział w festi­wa­lach pio­sen­ki w Opo­lu, Sopo­cie i Zie­lo­nej Górze, towa­rzy­szył pio­sen­ka­rzom na kon­cer­tach estra­do­wych oraz pod­czas nagrań fono­gra­ficz­nych w Pol­sce, a tak­że za gra­ni­cą (m. in. w Anglii, Cze­cho­sło­wa­cji, NRD, Związ­ku Radziec­kim i na Węgrzech).

Zasia­dał w jury Festi­wa­lu Pio­sen­ki Radziec­kiej w Zie­lo­nej Górze.

Był przy­ja­cie­lem i pomoc­ni­kiem — dorad­cą Ire­ny San­tor.

W latach 90. XX wie­ku otrzy­mał wraz z inny­mi sław­ny­mi pol­ski­mi dyry­gen­ta­mi od Tele­wi­zji Pol­skiej “Zło­tą batu­tę”. Za swo­ją dzia­łal­ność dyry­genc­ką Ste­fan Rachoń był wie­lo­krot­nie nagra­dza­ny i odzna­cza­ny, m.in. otrzy­mał Zło­ty Mikro­fon, Nagro­dę Prze­wod­ni­czą­ce­go Komi­te­tu ds. Radia i Tele­wi­zji, Nagro­dę Sto­wa­rzy­sze­nia Auto­rów ZAiKS, Zło­ty Krzyż Zasłu­gi (1950).

Zmarł nagle w olsz­tyń­skim Szpi­ta­lu Woje­wódz­kim. Pocho­wa­ny został na Cmen­ta­rzu Powąz­kow­skim (kwa­te­ra 2–1‑9).

Przy­kła­do­we pły­ty: